Queridos¡
"Oe la la la laa¡" of "Sjieke dinge" of "Magnifiek¡", zou ons bomma gezegd hebben moest ze dit zien. En ons bomma die is de laatste week veel bij ons geweest, niet alleen in ons hoofdjes, we hebben haar ook echtig ent echtig zien zitten, aant amuseejre met den bompa en nonkel erick in den hemel terwijl die zaten te genieten van het duuzendste moptje van onzen opa, wellustig smikkelend van een crijm gelaske met gouden lepeltjes (tmocht van sinte pieter) terwijl we van santiago de chile de almachtige andes overstaken en ons koppekes boven de wolken uitstaken, en ook toen we int vliegtuig naar de Iguazu fall vlogen kon ik haar nog efkes een raamkusje geven...
En die Iguazu falls zijn ook magnifiek¡ Zjuust hetzelfde als die andere wereldberoemde watervallen, de watervallen van Coo,eigenlijk, alleen met een heel klein beetje groter debiet en een beetje meer water. Maar het bezoek heeft evenveel pretparkallures zunne, met enig verschil dat als het pretpark s avonds sluit het water blijft vallen¡ Maar da vinden de ondertussen ook wereldbekende zuidamerikatrotters Lizarneke helemaal niet erg¡ Allee, misschien was het ook de warmte die ons kritiserend vermogen lamlegde (het is hier weer een miljoen graden). Zo lam dat we vandaag op ons sokken een drielandentochtje hebben gemaakt. Hup naar Brazil en Paraguay maar omdat je een visum nodig hebt voor brasil hebben we het legaal illegaal gedaan. Zonder stempelkes de twee landen in, en twas er zo druk dat geen kat het gemerkt heeft dat we er waren. hehe. Maar wij wel zunne, ons arneke heeft nog nooit zoveel adrenaline in zijn bloed gehad als op deze "illegale" dag.
Evenveel adrenaline trouwens toen we in de luchthaven van BAires ons Evelien en Fabienne (twee jaargenoten van arneke)tegen de bevallige lijven liepen. Jaja, heel gemedicaliseerd Leuven loopt leeg, seffes doen ze in gasthuisberg nog een grotereisstop om nog doktoors over te hebben. Leutig om de twee ladies tegen te komen, we hebben maar meteen een datum afgesproken om een terugvanreisfeestje te geven als we terug zijn.
In BAires ook Kaat tegen gekomen (dochter van pat van me) en in viaviacafee een echt stella gaan drinken. Niet dat er anders niets te doen is zunne, BAires wemelt van gezellige leuke dingen waar als we morgen terugvliegen even gezappig "Oe la la la, sjieke dingen" op gaan zeggen als ons bomma altijd deed...
Magnifiek
Liezebies
Lieve familie in Belgie, ik leef enorm mee met jullie en zal morgen met heel mijn hartje bij jullie zijn.
donderdag 11 oktober 2007
donderdag 4 oktober 2007
Chile- De kelder van de duivel
Queridas amigas¡
We zijn ook aangekomen in santiago gelijk papa, na een overweldigende tocht langs nog overweldigendere wijnboerderijen, andesbergen, pampas (zelf te keizen in welke volgorde) maar niet in die van compostela, wel de enige echte van chile¡ Zo gepeperd als zijn naam maar zo 'cool' als zijn inwoners.
Ah, Santiago, een stad vol tegenstelling, je kan het ruiken als je door de straten struint, je kan het proeven in de tintelende merlot 'La Joya', je kan het lezen achter Neruda's woorden in zijn obras¡ Santiago¡ We zijn zelfs tot in de casillero del diablo (kelder van de duivel) geraakt maar eigenlijk waren we meer betoverd door het biercafeeke om den hoek waar echte duvel stond (doebel in het spaans), honger is de beste saus, dus zeker na al dienen tijd echt lekker belgisch bier proeven was duivels goed.
Maar om hier te geraken hebben we de reusachtige Andesbergen over moeten steken (hm, ben serieus heroiesch aant worden zunne) , zijn rivieren hebben we moeten beraften, hebben we de droge pampas (vol sappige biefstukken, voor arneke zeer moeilijk om zonder stoppen te passeren) als echte cojboys bepaardrijd en langs veel te veel om hepatologisch verantwoord op te noemen 'bodegas' , wijnboerderijen op de fiets gepasseerd (wel met stoppen).
Zalig was het, mensen, zo zalig zelfs dat het genieten ervan mij de goesting benam om te schrijven. Maar geen nood, de lente is int land en dus is het tijd om elkaar nog meer kusjes te geven; feestjes te organiseren, kindjes te maken en nog meer op reis te gaan.
Hasta manana?
Besitos,
Liezebies
We zijn ook aangekomen in santiago gelijk papa, na een overweldigende tocht langs nog overweldigendere wijnboerderijen, andesbergen, pampas (zelf te keizen in welke volgorde) maar niet in die van compostela, wel de enige echte van chile¡ Zo gepeperd als zijn naam maar zo 'cool' als zijn inwoners.
Ah, Santiago, een stad vol tegenstelling, je kan het ruiken als je door de straten struint, je kan het proeven in de tintelende merlot 'La Joya', je kan het lezen achter Neruda's woorden in zijn obras¡ Santiago¡ We zijn zelfs tot in de casillero del diablo (kelder van de duivel) geraakt maar eigenlijk waren we meer betoverd door het biercafeeke om den hoek waar echte duvel stond (doebel in het spaans), honger is de beste saus, dus zeker na al dienen tijd echt lekker belgisch bier proeven was duivels goed.
Maar om hier te geraken hebben we de reusachtige Andesbergen over moeten steken (hm, ben serieus heroiesch aant worden zunne) , zijn rivieren hebben we moeten beraften, hebben we de droge pampas (vol sappige biefstukken, voor arneke zeer moeilijk om zonder stoppen te passeren) als echte cojboys bepaardrijd en langs veel te veel om hepatologisch verantwoord op te noemen 'bodegas' , wijnboerderijen op de fiets gepasseerd (wel met stoppen).
Zalig was het, mensen, zo zalig zelfs dat het genieten ervan mij de goesting benam om te schrijven. Maar geen nood, de lente is int land en dus is het tijd om elkaar nog meer kusjes te geven; feestjes te organiseren, kindjes te maken en nog meer op reis te gaan.
Hasta manana?
Besitos,
Liezebies
dinsdag 25 september 2007
Argentina-Wijn,wijner,wijnst...
¡Chicos!
Que tal? Jaja, gelijk een echte argentijnse jong, ons liezebies is gaan shoppen in cordoba city. Voortaan draag ik enkel nog superspannende-tot-net-boven-de-spina-iliaca-anterior-superior-(de twee bovenste heupbotjes)-komende jeansbroekskes en truikes die een duizelingwekkende decolletee tonen (enfin, bij mij sugereren want die D-cup is nog steeds imaginatief) : Arne zegt dat hij zo ondersteboven is van de architectuur, tis nu maar de vraag of het van de gebouwen is dan niet van de vrouwen. Zooooooon curvaturen zeg¡ Hehe. Cordoba is stadsnuiven, studentenstadsnuiven want cordoba is de studentenstad van zuid-amerika, en voor ons ex-leuvenaars een beetje thuiskomen,met stella want die is hier overal te krijgen. Maar bier?¡ Hier?¡ Neeje, gelijk echte argentijnen drinken we hier wijn. Voor ons, echte wijnkenners (uhhum, weeral vooral imaginair), is het de tijd van ons leven. Argentinië zou het land voor onzen bompa geweest zijn; met nen echten "merceejdes" van wijnboerderij (bodega) naar wijnboerderij sjezen en overal van alles proeven (en dan meteen de halve voorraad inslaan) om in tbeste restaurant te eindigen met ne goeie bife de chorizo (steak) en het beste van al de wijnen die hij geproefd heeft. Hehe
Maar waar zat ik? Oh ja, ons fellowtravellers. Na Peruanen de bolivianen; doodbrave mensen, supervriendelijk, gastvrij (ook al waren hun huizekes vaak krottekes) en net als de peruanen en ecuadorianen overal in volle broedfase. The place to be voor gynaecologen maar ook voor gastro-enterologen want hun kookkunst bracht niet echt veel tongstrelend (en maagstrelend) lekkers teweeg. Sjans dat ik er eentje bij had (jammer genoeg zelf buiten strijd) en kilo¨s motilium en imodium.
Chilenen, single ladies, dat zijn de mannen die ge moet hebben. Groot, bruine ogen, bruin haar, beetje bruin velleke (enfin, beetje gelijk arneke) en classy charmant met een speels twinkelke in ogen. Chileninnen zijn meer type chiclette-in-de-mond en dan zonder je aan te kijken "Que?" (waddist?). En dan die argentijnen hee¡ Ze spreken een eigen (mond vol hete frieten)Spaans dat langs geen kanten te verstaan is (vol zjus in plaats van j) en superfrustrerend is, probeer maar eens ne schone beha te kopen en het (niet zo charmante) madammeke uit te leggen hoe het europese beha-maten-systeem in elkaar zit.
Sjans dat ze goei wijn maken¡
Benneweg, volgende keer verslag vanuit te stad der goeiwijnsteden in Argentinië; Mendoza¡
Besito,
Liezebies
Que tal? Jaja, gelijk een echte argentijnse jong, ons liezebies is gaan shoppen in cordoba city. Voortaan draag ik enkel nog superspannende-tot-net-boven-de-spina-iliaca-anterior-superior-(de twee bovenste heupbotjes)-komende jeansbroekskes en truikes die een duizelingwekkende decolletee tonen (enfin, bij mij sugereren want die D-cup is nog steeds imaginatief) : Arne zegt dat hij zo ondersteboven is van de architectuur, tis nu maar de vraag of het van de gebouwen is dan niet van de vrouwen. Zooooooon curvaturen zeg¡ Hehe. Cordoba is stadsnuiven, studentenstadsnuiven want cordoba is de studentenstad van zuid-amerika, en voor ons ex-leuvenaars een beetje thuiskomen,met stella want die is hier overal te krijgen. Maar bier?¡ Hier?¡ Neeje, gelijk echte argentijnen drinken we hier wijn. Voor ons, echte wijnkenners (uhhum, weeral vooral imaginair), is het de tijd van ons leven. Argentinië zou het land voor onzen bompa geweest zijn; met nen echten "merceejdes" van wijnboerderij (bodega) naar wijnboerderij sjezen en overal van alles proeven (en dan meteen de halve voorraad inslaan) om in tbeste restaurant te eindigen met ne goeie bife de chorizo (steak) en het beste van al de wijnen die hij geproefd heeft. Hehe
Maar waar zat ik? Oh ja, ons fellowtravellers. Na Peruanen de bolivianen; doodbrave mensen, supervriendelijk, gastvrij (ook al waren hun huizekes vaak krottekes) en net als de peruanen en ecuadorianen overal in volle broedfase. The place to be voor gynaecologen maar ook voor gastro-enterologen want hun kookkunst bracht niet echt veel tongstrelend (en maagstrelend) lekkers teweeg. Sjans dat ik er eentje bij had (jammer genoeg zelf buiten strijd) en kilo¨s motilium en imodium.
Chilenen, single ladies, dat zijn de mannen die ge moet hebben. Groot, bruine ogen, bruin haar, beetje bruin velleke (enfin, beetje gelijk arneke) en classy charmant met een speels twinkelke in ogen. Chileninnen zijn meer type chiclette-in-de-mond en dan zonder je aan te kijken "Que?" (waddist?). En dan die argentijnen hee¡ Ze spreken een eigen (mond vol hete frieten)Spaans dat langs geen kanten te verstaan is (vol zjus in plaats van j) en superfrustrerend is, probeer maar eens ne schone beha te kopen en het (niet zo charmante) madammeke uit te leggen hoe het europese beha-maten-systeem in elkaar zit.
Sjans dat ze goei wijn maken¡
Benneweg, volgende keer verslag vanuit te stad der goeiwijnsteden in Argentinië; Mendoza¡
Besito,
Liezebies
woensdag 19 september 2007
Argentina-Don´t cry for me...
queridas¡
Terwijl we van de ene culinaire verwennerij in de andere duiken in hett land van de beste steak ever toch nog tijd om tijdesn het verteren een woordje te placeren¡ ´k Heb namelijk al heel veel verteld over wat we allemaal op het oonetvlies en in met ons trommelvliesshebben geregistreerd maar nog geen woord over onze fellowtravellers en over de gastheren en vooral vrouwen: schaam op mij¡
Het lijkt al eeuwen geleden, de galapagoseilanden en vooral die zwalpende boot (en miijn maag die drie keer omdraaide bij elke bocht). Sjans dat daar toen de supersympatico capitan William ons in zijn allertraagste spaans kwam afleiden van ons krampachtig zoeken naar horizonnen. Ecuadorianen zijn het in-goedst van alle zuidamerikanen die we al ontmoet hebben op ons tochtje naar de stad van de goeie lucht ( enfin tzijn allemaal toffe kl**en) van peruanen weet ik het niet goe, die hebben twee gezichten, eerst toen ze die van ýou gringo, me peru´ en daarna ontdooien ze en lopen ze over van gastvrijheid.
Seffens meer mensen, mensen, de bus wacht.
kuz, liezebies
Terwijl we van de ene culinaire verwennerij in de andere duiken in hett land van de beste steak ever toch nog tijd om tijdesn het verteren een woordje te placeren¡ ´k Heb namelijk al heel veel verteld over wat we allemaal op het oonetvlies en in met ons trommelvliesshebben geregistreerd maar nog geen woord over onze fellowtravellers en over de gastheren en vooral vrouwen: schaam op mij¡
Het lijkt al eeuwen geleden, de galapagoseilanden en vooral die zwalpende boot (en miijn maag die drie keer omdraaide bij elke bocht). Sjans dat daar toen de supersympatico capitan William ons in zijn allertraagste spaans kwam afleiden van ons krampachtig zoeken naar horizonnen. Ecuadorianen zijn het in-goedst van alle zuidamerikanen die we al ontmoet hebben op ons tochtje naar de stad van de goeie lucht ( enfin tzijn allemaal toffe kl**en) van peruanen weet ik het niet goe, die hebben twee gezichten, eerst toen ze die van ýou gringo, me peru´ en daarna ontdooien ze en lopen ze over van gastvrijheid.
Seffens meer mensen, mensen, de bus wacht.
kuz, liezebies
zondag 16 september 2007
Chili- Con Carne¡
¡Amigos!
Vriendjes,vriendjes, het heeft een tijdje geduurd maar we kunnen bezorgde mamakes en geïnteresseerde gastro-enterologen geruststellen; tavanic heeft ons darmbeest overwonnen (jammergenoeg was een proefgroep van twee personen niet groot genoeg om het statistisch significant te maken) en gaan we weer met normale stoel en andere gang door het leven, joehoe¡ Zjuust op tijd want we zijn in Chili aangekomen, en nu weten we waarom de Pablo (Neruda) zo verknocht was aan zijn patria; mannekes zone goeie wijn¡ En den Arne is terug in zijn nopjes zunne want de barbecues zijn hier niet te tellen...
Bijna vergeten vertellen; wete wie we in Uyuni tegen het bevallige lijf zijn gelopen? Die Rut, dochter der dochters van Annemie en Jan van ons Spaanse les en niemand minder dan vrijwilligster voor broederlijk delen in de wereldstad Uyuni¡ Ze doorstaat ijs na ijskoude nacht in Uyuni om haar handen (en vooral hyperontwikkelde brains) uit te steken om de watervoorziening voor de bewoners van Uyuni te verbeteren. Veeeeeeeeeeeeeeeel te goed voor deze wereld¡ En dus hadden we voor haar de troost der troosten meegebracht; ne Stellla natuurlijk¡
Jammer dat we niet veel tijd hadden voor haar (lees haar avonturen op onderstaand blogadres) want we gingen naar de place to be voor zoutpillaarke Liesje; de zoutvlakten van Uyuni(salar de uyuni). Jeuj¡
Als sardienekes in een blikje met twee duitsers en twee australiërs in een jeepke, de salar op.
Dat was dus hoe ik de Salar het best omschrijf (met al het optisch bedrog, de mengeling van kleuren, het kaktuseilandje en het zouthotel); gewoon geen woorden voor, te mooi¡
En die mooite bleef maar duren¡ Hobbelend door de hoogvlakten tot op 5000 m hoog waar we zelfs in de hemel konden piepen en onze nonkel eric daar zagen zitten met den Bompa, snoepend van een goei fles Chapelle de la Trinite die onzen bompa voorbij de sinte pieter heeft kunnen binnensmokkelen. En dan weer schuddend van de ene kant van de jeep naar de andere om zonsondergaand te eindigen aan laguna colorada; een meer dat verandert van kleur naarmate de zon er anders opschijnt. Oooooooooo¡
Weeral te mooi voor woorden.
Maar ook neig koud¡ Sjereus jong¡ En nog hebben die bolivianen het stoveke niet uitgevonden, dus wij weeral al ons kleren onder,boven,naast,op elkaar aangetrokken en in ons slaapzakske onder drie dekens gekropen. En om drie uur weer wakker geworden; "Arneke, ist al tijd?" Hm, geen reaktie want Arne nog lekker diep in zijn slaapzakske gewikkeld. "Arneke, we gaan opstaan want we gaan naar Chili lekker gaan eten¡" Arneke direkt uit zijn slaapzakske in en gardepositie naast het bed. Hehe.
Maar voor we in chili waren werden we (nog steeds bibberend koud) getrakteerd op een knappe door de geisersheen zonsopgang en een (jawel, min tien graden) badje in de hotsprings. Net voor de grens met het culinair- beloofde -land het oogverblindendste van heel Zuid Amerika; laguna verde; een appelblauwzeegroen laguna aan de voet van een (niet zo appelblauwzeegroene) vulkaan:
Derde keer slik.
En nu zijn we in Chili, in de droogste woestijn van de wereld: de Atacama woestijn en gaan we nog maar eens goe gaan barbequen¡
Tot overmorgen in Argentinië
Chau chau
Liezebies
Vriendjes,vriendjes, het heeft een tijdje geduurd maar we kunnen bezorgde mamakes en geïnteresseerde gastro-enterologen geruststellen; tavanic heeft ons darmbeest overwonnen (jammergenoeg was een proefgroep van twee personen niet groot genoeg om het statistisch significant te maken) en gaan we weer met normale stoel en andere gang door het leven, joehoe¡ Zjuust op tijd want we zijn in Chili aangekomen, en nu weten we waarom de Pablo (Neruda) zo verknocht was aan zijn patria; mannekes zone goeie wijn¡ En den Arne is terug in zijn nopjes zunne want de barbecues zijn hier niet te tellen...
Bijna vergeten vertellen; wete wie we in Uyuni tegen het bevallige lijf zijn gelopen? Die Rut, dochter der dochters van Annemie en Jan van ons Spaanse les en niemand minder dan vrijwilligster voor broederlijk delen in de wereldstad Uyuni¡ Ze doorstaat ijs na ijskoude nacht in Uyuni om haar handen (en vooral hyperontwikkelde brains) uit te steken om de watervoorziening voor de bewoners van Uyuni te verbeteren. Veeeeeeeeeeeeeeeel te goed voor deze wereld¡ En dus hadden we voor haar de troost der troosten meegebracht; ne Stellla natuurlijk¡
Jammer dat we niet veel tijd hadden voor haar (lees haar avonturen op onderstaand blogadres) want we gingen naar de place to be voor zoutpillaarke Liesje; de zoutvlakten van Uyuni(salar de uyuni). Jeuj¡
Als sardienekes in een blikje met twee duitsers en twee australiërs in een jeepke, de salar op.
Dat was dus hoe ik de Salar het best omschrijf (met al het optisch bedrog, de mengeling van kleuren, het kaktuseilandje en het zouthotel); gewoon geen woorden voor, te mooi¡
En die mooite bleef maar duren¡ Hobbelend door de hoogvlakten tot op 5000 m hoog waar we zelfs in de hemel konden piepen en onze nonkel eric daar zagen zitten met den Bompa, snoepend van een goei fles Chapelle de la Trinite die onzen bompa voorbij de sinte pieter heeft kunnen binnensmokkelen. En dan weer schuddend van de ene kant van de jeep naar de andere om zonsondergaand te eindigen aan laguna colorada; een meer dat verandert van kleur naarmate de zon er anders opschijnt. Oooooooooo¡
Weeral te mooi voor woorden.
Maar ook neig koud¡ Sjereus jong¡ En nog hebben die bolivianen het stoveke niet uitgevonden, dus wij weeral al ons kleren onder,boven,naast,op elkaar aangetrokken en in ons slaapzakske onder drie dekens gekropen. En om drie uur weer wakker geworden; "Arneke, ist al tijd?" Hm, geen reaktie want Arne nog lekker diep in zijn slaapzakske gewikkeld. "Arneke, we gaan opstaan want we gaan naar Chili lekker gaan eten¡" Arneke direkt uit zijn slaapzakske in en gardepositie naast het bed. Hehe.
Maar voor we in chili waren werden we (nog steeds bibberend koud) getrakteerd op een knappe door de geisersheen zonsopgang en een (jawel, min tien graden) badje in de hotsprings. Net voor de grens met het culinair- beloofde -land het oogverblindendste van heel Zuid Amerika; laguna verde; een appelblauwzeegroen laguna aan de voet van een (niet zo appelblauwzeegroene) vulkaan:
Derde keer slik.
En nu zijn we in Chili, in de droogste woestijn van de wereld: de Atacama woestijn en gaan we nog maar eens goe gaan barbequen¡
Tot overmorgen in Argentinië
Chau chau
Liezebies
dinsdag 11 september 2007
Bolivia-In the jungle,the mighty jungle...parte 3
¿Chicos!
Jep, daar zijn we weer¡ Vervolg van het jungle verhaal.
In La Paz (ondertussen had het mysterieuze valling-virus ook ons Liezebies te pakken), werden we nog eens bevangen door de ontwikkelingsmicrobe. Hoe gingen wij, de toeristen premium class, het grote bolivia-vraagstuk oplossen? Menig brainstormen over mogelijke miraculeuze oplossingen om de mensen van een land waar nog hevig geruzied werd over welke stad nu de hoofdstad was en wie nu de echte president (hm, vertoont veel gelijkenissen met belgie). hm, na en dagje waren we er nog niet uit. Dus (en ik hoorde onze moekie al zeggen; waarom gaade niet eens fietsen?) wijle ons maar in de weg der wegen gestort met een mojntainbikeske; de dead road, de weg waar tot voor kort 1 dode per dag viel (ah ja, de weg was maar een dikke bus breed inclusief een afgrondje van een dikke 1000m ernaast en als er dan eens twee buskes elkaar moeten kruisen ist dikke miserie). Maar wij, dappersten der galliers zoefden naar beneden van 4700m hoogte naar 1500m (joehoe, van skipak naarbikini). Ge moogt ervan zeker zijn dat er een paar snelheidsduivelkes in ons wakker werden...
Enfin, terug in La Paz direkt op het propellervliegtuigke naar Rurre (bijna nog meer kleren uit want duizend miljoen graden warm). Klaar voor de alligators in de pampas (deel van amazone waar geen bomen zijn enkel moeras), met een ier, vier britten en een flying dutchman. Enfin, voor we ook maar 1 alligator zagen eerst hobbeldesobbel drie uurtjes in een jeepke met derdehandsbanden (zo bleek na de tweede platte tube en oh shit er was geen reserveband meer, dan maar op drie banden verdergetsjokt) en dan in een dobberbootje de rivier op (einde droog seizoen dus meer een rivier van alligators) ... Volgens de gids konden we in delen waar dolfijnen zwemmen op ons gemakske een duikske nemen (gids was 1 vinger kwijt aan een alligator, dus zeeeeeeeeeeer betrouwbaar) en dus wij het water in en rond de roze dolfijnen gezwommen. Mannekes die zijn superzacht (zeker met persil gewassen). Wij verder naar het kamp om een pintje te gaan drinken in de sunsetbar, en een pintje drinken met een ier en vier britten... hm, make it quadriple¡ dus waarom niet alligatortje gaan vangen (variant op tikkertje) in den donker?
Na een zwaar nachtje de pampas ingezwalpt op zoek naar anacondas¡¡¡ Tot ons heupen in de vegeterende (bwueh) moeras-massa. En daarna piranaatje vissen om ze savonds lekker op te smikkelen (vokkie, kheb die britten geleerd waar het beste stukje vis zit, beschouw het maar als ontwikkelingshulp). De ier nog overtuigd dat er echt wel famous belgians zijn (jawel,marcopolo) en dan de jungle in (ondertussen zat arneke al met een neusverwennende sch**terij)¡ Niet veel beesten gezien maar wel ¡de cacoaplant¡, nutellavoorbijgestreefd, de bron van alle goed¡
Enfin, bij gebrek aan stromend water teneinde de handhygiene deftig te onderhouden zat ons liezebies ook met de k***erij... Het dehydraterende dieptepunt van deze reis, mis(t)erie op de trein naar uyuni maar we zijn er geraakt, om twee uur snachts stonden we in de stad der steden, Uyni, klaar om onze zoektocht naar een rots om onze darmen achter te luchten in de salt lakes...
Benieuwd hoe dat afloopt?
Lees meer de volgende keer in Chili¡
Liezebies
Jep, daar zijn we weer¡ Vervolg van het jungle verhaal.
In La Paz (ondertussen had het mysterieuze valling-virus ook ons Liezebies te pakken), werden we nog eens bevangen door de ontwikkelingsmicrobe. Hoe gingen wij, de toeristen premium class, het grote bolivia-vraagstuk oplossen? Menig brainstormen over mogelijke miraculeuze oplossingen om de mensen van een land waar nog hevig geruzied werd over welke stad nu de hoofdstad was en wie nu de echte president (hm, vertoont veel gelijkenissen met belgie). hm, na en dagje waren we er nog niet uit. Dus (en ik hoorde onze moekie al zeggen; waarom gaade niet eens fietsen?) wijle ons maar in de weg der wegen gestort met een mojntainbikeske; de dead road, de weg waar tot voor kort 1 dode per dag viel (ah ja, de weg was maar een dikke bus breed inclusief een afgrondje van een dikke 1000m ernaast en als er dan eens twee buskes elkaar moeten kruisen ist dikke miserie). Maar wij, dappersten der galliers zoefden naar beneden van 4700m hoogte naar 1500m (joehoe, van skipak naarbikini). Ge moogt ervan zeker zijn dat er een paar snelheidsduivelkes in ons wakker werden...
Enfin, terug in La Paz direkt op het propellervliegtuigke naar Rurre (bijna nog meer kleren uit want duizend miljoen graden warm). Klaar voor de alligators in de pampas (deel van amazone waar geen bomen zijn enkel moeras), met een ier, vier britten en een flying dutchman. Enfin, voor we ook maar 1 alligator zagen eerst hobbeldesobbel drie uurtjes in een jeepke met derdehandsbanden (zo bleek na de tweede platte tube en oh shit er was geen reserveband meer, dan maar op drie banden verdergetsjokt) en dan in een dobberbootje de rivier op (einde droog seizoen dus meer een rivier van alligators) ... Volgens de gids konden we in delen waar dolfijnen zwemmen op ons gemakske een duikske nemen (gids was 1 vinger kwijt aan een alligator, dus zeeeeeeeeeeer betrouwbaar) en dus wij het water in en rond de roze dolfijnen gezwommen. Mannekes die zijn superzacht (zeker met persil gewassen). Wij verder naar het kamp om een pintje te gaan drinken in de sunsetbar, en een pintje drinken met een ier en vier britten... hm, make it quadriple¡ dus waarom niet alligatortje gaan vangen (variant op tikkertje) in den donker?
Na een zwaar nachtje de pampas ingezwalpt op zoek naar anacondas¡¡¡ Tot ons heupen in de vegeterende (bwueh) moeras-massa. En daarna piranaatje vissen om ze savonds lekker op te smikkelen (vokkie, kheb die britten geleerd waar het beste stukje vis zit, beschouw het maar als ontwikkelingshulp). De ier nog overtuigd dat er echt wel famous belgians zijn (jawel,marcopolo) en dan de jungle in (ondertussen zat arneke al met een neusverwennende sch**terij)¡ Niet veel beesten gezien maar wel ¡de cacoaplant¡, nutellavoorbijgestreefd, de bron van alle goed¡
Enfin, bij gebrek aan stromend water teneinde de handhygiene deftig te onderhouden zat ons liezebies ook met de k***erij... Het dehydraterende dieptepunt van deze reis, mis(t)erie op de trein naar uyuni maar we zijn er geraakt, om twee uur snachts stonden we in de stad der steden, Uyni, klaar om onze zoektocht naar een rots om onze darmen achter te luchten in de salt lakes...
Benieuwd hoe dat afloopt?
Lees meer de volgende keer in Chili¡
Liezebies
zondag 9 september 2007
Bolivia-In the jungle,the mighty jungle... parte2
¡Amigos!
Jawel, daar is ze weer, die enige echte missis Vanhaecke-Eyben in person¡ En deze keer niet met nen ongelooflijke vliegbibber. twas echt wel nodig die vliegbibber want er was een klein beetje veel viento (wind) en zo n klein fairchildvliegtuigske wordt dan van de ene kant van de Andes bergen gezwiept naar de andere met een beetje veel geluk niet ertegen... sjans dat het met de beste vliegtuigmaatschappij van de wereld was dat we vlogen; Amaszonas¡ Dan maar heel neig arne zijn hand platgeknepen (for as long as we know how to love we will survive) en mijn oogskes dichtgeknepen en voila, alleen nog een buil of twee resten ons van ons jungleavontuur.
Maar euh, waar zaten we? Oh ja, in copacabana, ons eerste dorpje in Bolivia. Jongskes, die bolivianen zijn echt ongeknepen direkt, als de natuurlijke behoeften zich aandringen dan worden gewoon alle rokken omhooggezwiept en de zwaartekracht zijn werk laten doen. Hehe, bolivianen leven het eenvoudigst, minst hygiënisch,armst en vriendlijkst van alle zuidamerikanen die we nu al zijn tegengekomen. En in wat voor een prachtige omgeving; lago titicaca; het meer der meren vooral s ochtends als tzonnetje erin weerkaatst. Ah, en dan een wandelingske op isla del sol, het eiland van de zon, kan het nog warmer. hm, yes het kan zeker warmer want twas eigenlijk ferm koud zo op een kleine vierduizend meter en dan komt een fleezeke van een zeer avontuurlijke winkel echt van pas. Ons arneke had ergens een wijs hoestviruske meegepikt (scotland yard is nog steeds bezig met de identificatie van de dader) en genoot er niet zo ongelooflijk van in ons minibuske richting la paz. Maar van het moment dat de vallei van de vrede zijn majesteuze geheim prijsgeeft toch ff dat viruske doorgeslikt. In la paz bleek het zalig vredig rond te lopen.
Dju matekes, Arneke blijkt honger te hebben, kga hem bijstaan in de zoektocht naar gepasteurizeerd eten...
tot morgen voor het derde deel van de spannende thriller? ga gerust naar de frigo een colaake halen
kuz,
liezebies
Jawel, daar is ze weer, die enige echte missis Vanhaecke-Eyben in person¡ En deze keer niet met nen ongelooflijke vliegbibber. twas echt wel nodig die vliegbibber want er was een klein beetje veel viento (wind) en zo n klein fairchildvliegtuigske wordt dan van de ene kant van de Andes bergen gezwiept naar de andere met een beetje veel geluk niet ertegen... sjans dat het met de beste vliegtuigmaatschappij van de wereld was dat we vlogen; Amaszonas¡ Dan maar heel neig arne zijn hand platgeknepen (for as long as we know how to love we will survive) en mijn oogskes dichtgeknepen en voila, alleen nog een buil of twee resten ons van ons jungleavontuur.
Maar euh, waar zaten we? Oh ja, in copacabana, ons eerste dorpje in Bolivia. Jongskes, die bolivianen zijn echt ongeknepen direkt, als de natuurlijke behoeften zich aandringen dan worden gewoon alle rokken omhooggezwiept en de zwaartekracht zijn werk laten doen. Hehe, bolivianen leven het eenvoudigst, minst hygiënisch,armst en vriendlijkst van alle zuidamerikanen die we nu al zijn tegengekomen. En in wat voor een prachtige omgeving; lago titicaca; het meer der meren vooral s ochtends als tzonnetje erin weerkaatst. Ah, en dan een wandelingske op isla del sol, het eiland van de zon, kan het nog warmer. hm, yes het kan zeker warmer want twas eigenlijk ferm koud zo op een kleine vierduizend meter en dan komt een fleezeke van een zeer avontuurlijke winkel echt van pas. Ons arneke had ergens een wijs hoestviruske meegepikt (scotland yard is nog steeds bezig met de identificatie van de dader) en genoot er niet zo ongelooflijk van in ons minibuske richting la paz. Maar van het moment dat de vallei van de vrede zijn majesteuze geheim prijsgeeft toch ff dat viruske doorgeslikt. In la paz bleek het zalig vredig rond te lopen.
Dju matekes, Arneke blijkt honger te hebben, kga hem bijstaan in de zoektocht naar gepasteurizeerd eten...
tot morgen voor het derde deel van de spannende thriller? ga gerust naar de frigo een colaake halen
kuz,
liezebies
Abonneren op:
Posts (Atom)