Bolivia-Mooie dagen

¡Hola!

Terug on line en deze keer nog in het licht en al in Bolivia (zonder correlatie). Waarschijnlijk heb ik jullie supernieuwsgierig gemaakt naar het vervolg van Liz (voor de amerikanen) en Arnie on the gallactic trail of the inca s....
De pas van de dode vrouw was afzien, koen was in de beginfase al ontsnapt en niet bij te houden (zelfs niet door supergallactic liz en arnie) en tien minuutjes voor de hoofdrolspelers van deze blog op de top (4200m). De afgetrainde yankees begrepen er niets van (Damn, beaten by belgians?) en simuleerden nog vlug een zware kramp om hun nederlaag te verantwoorden. Maar helaas, na het bier,de mosselen en de frieten (with mayonaise) nu ook nog eens betere conditie. Hehe.
Nog ff een uurtje afdalen en ons stapdagje zat er weer op, tijd voor een potje uno in de tent (kaarten mensen, kaarten¡) met de koen. Wachtend op een nachtje ijs maar dan ook ijskoud uurtjes aftellen... Gelukkig was er om zes uur weer coca-thee (reeds zwaar verslaafd) en pancakes. En on-ge-loof-ijk mooie bergen, geflankeerd dooor inkaterassen en inkatempels en inkasites en ja, veel inka.
Derde dag camino inka was veel afdalen, een-koentje-die-zijn-enkel-verstuikt-maar-vakkundig-wordt-ingetaped-door-liesje (tanx walter), cloudforest en gelijdelijkaan stijgende temperaturen. Om s avonds ons kamp op te slaan op een paar meter van de ingang van inka territorium nummer 1; die van de machupicchu. Na een laatste cocatheetje tentje in en dutje om om 3 uur al zenuwachitg heen en weer te rollen: "Arne, ist al tijd?". Enfin om half vier onze nest uitgkropen en om kwart voor vijf stonden we in de file voor de ingang. Ja mensen, jullie op de brusselse ring, wij aan de poort van de machupicchu, met ons koplampekes op. Om half vijf werd de kudde losgelaten, ik kan het niet anders omschrijven, voor een race van een uurtje naar den draai van waaruit we de machupicchu konden zien liggen. Snelwandelen, lopen (echt nog iets voor cyrilla) naar dienen draai, alsof het hele spel zou afgebrand zijn als we ons niet haastten. En dan he, terwijl de zon aan de ene kant van de bergen kwam piepen ein-de-lijk die bocht en was het nu de cocathee, de uitputting, het vroege uur, het lopen, kweetetniet maar het was gewoon maravillosa¡
En waarschijnlijk was de johan hier ook geweest in zijn slanke jaren want hij had mega gelijk, na de lokerse en de gentse feesten zijn dagen dat de je de zon in cusco ziet op en ondergaan mooie dagen...
Ondertussen gaat de zon hier in copacobana (naast het eiland van de zon) ook zachtjes onder en volgt er meer in de stad van de vrede.

chao chao,

liezebies