Ecuador - dag 13

Hel lo how

Ik zit weer aan één van die toetsenborden waar alle toetsen iets anders weergeven dan wat erop staat dus disculpa de nuevo voor de inexpressiviteit.
Net nu we dachten een vol mondje spaans te kunnen meebrabbelen met de bevolking is er even een kleine engelstalige onderbreking geweest, na een weekje galapagos met een canadese, twee USers, een australische, twee zwitsers, een nieuwzeelandse en twee rasechte engelsen zijn we weer helemaal ontspaanst. maar, dont worry, met ons engels is nu alles quiet all right.
op het vliegtuig van quito naar de galapagos was het wel ff adem inhouden, een echt buske vol noisy americans. dju, dachten we, als we daar mee op de boot moeten zitten een hele week...
lucky dus, want ook het gedacht dat we de enige backpackers zouden zijn zonk tot op de bodem van de pacific. twaren stuk voor stuk backpackers waarvan sommigen al een half of een heel jaar onderweg waren. supermeevaller dus. ook het schip (zolang het stil lag toch) was knap, lekker eten, toffe crew... tot het begon te navigeren natuurlijk. klotsklots met veel van dat laatste zonder de l als gevolg. mi se ra bel gevoel, zeeziek zijn, met in gedachte dat het nog wel een uurke of vijf ging doorgaan snachts, in het freezing opspetterende water vooraan het schip (gelukkig lag daar niet alleen). maar hoe miserabel ik en mijn spaans ook waren op dat moment nog een tof babbelke gehad met el capitan, de william, ne beer van ne kerel maar superagradable, die de truuk van de afleidingstherapie (jaaaaren ervaring met onwetende toeristjes) toepaste met een tijdelijk milderend effekt. maar dan he, om zes uur de wakeupcall van onze vietnamveteraan nu zijnde gids. nen echte military police man, hoger in graad van kommanderen kon niet. we zijn nu dus klaar om naar irak te vertrekken, zooo goed getraind zijn we... sjans dat hij e norm veel wist over wildlife op de galapagos, we kennen nu alle birds die er op de eilandjes zijn bij engelse naam (ooit al een boobie gezien met blauwe pantoffeltjes) en zelfs onder water vanalderhande leutige beestjes gezien en vlug vlug acherna gedoken (shark!). en mettertijd echte zeemansbenen gekregen waardoor ik nu weer zit te zwalpen achter de komputer. zo landziek als wat. dus nu ff pauze en morgen schrijf ik verder als we in banos zijn...

kuzzeke van liezebies