hola chicos
kzit weeral aan een non-vraagteken-en uitroeptekentoetsenbord,lo siento por eso.
hehe, ze zijn er geraakt zeg! 5000 m tegen de cotopaxi op gekropen. zweten, amai, arne moest nadien in de refuge nog een uurke nadampen bij een lekker bordje rijst met kippebil! maar ze hebben het geweten ginder op de hoogste vuurspuwer van de wereld, arne was het eerst beneden op de mountainbike (spreek uit als mojntenbaajk, hehe( bijna recht de laguna in maar jammer genoeg was het water veel te diep...
voor mij lag de beloning niet in de laguna maar in een lekker stukje tarte chocolate in de jeugdherberg aangekomen. want het is afkikken zu jong, van die lekker chocolate in belgie. hier kennen ze niets van chocolade maken maar, zoals ze in elke land in midden en zuidamerika zeggen, de cacaoboon komt uit ecuador (we gaan het dus nog 4 keer mogen horen(.
vandaag dus hobbeldesobbel het busje terug naar quito genomen want morgen gaan we (jeuj jeuj( naar de galapagoseilanden. op de busjes kom je alles tegen, oud jong middenoudjong kippen kippen en kippen, dat laatste is ook het favoriete menuonderdeel en veel restaurantjes zijn gespecialiseerd in gebraden kip en vooral kippebillen met veel been (ocharme arne, net iets wat hij niet eet(. en,tjok tjok, die busjes door alle putten en gaten in de weg (zelfs de panamericana(,in het begin met mijn oogskes toe ( zoals ik naar een horrorfilm kijk( want ,mensen, ze rijden hier superLOCO (echt lijk zottekes(, maar ook dat went zunne, ik kan nu al rustig een boekske lezen op den bus.
morgen dus naar de galapagoseilanden, veel beestjes kijken, beetje snorkelen, eilandjes bezoeken, eten drinken en eten en o ja, ook een beetje (klotsklots( slapen natuurlijk. we hebben hier in quito een superbrolsupergoedkoop verrekijkerke gekocht om naar de grote tortuga (schildpadden( te kijken. tschijnt dat schildpadden (omdat ze zo oud zijn zegt arne> plus zestigers, uw mening gevraagd...( niet houden van sex. dus om toch ons goed hart te tonen en de natuur een steuntje te geven heeft arne al zijn staaltjes viagra mee om de populatie reuzeschildpadden weer op peil te brengen. meer nieuws binnen een jaartje in 'el commercio' en in 'het laatste nieuws' natuurlijk...
chicos, veremos la semana proxima? zien ze elkaar volgende week?
zelfde site, ander uur
chao
liezebies
zaterdag 28 juli 2007
Ecuador - dag 4
Hey,
Vannacht van de rust genoten in PapaGayo, een hostel in de buurt van Machachi. Het reizen naar hier vanuit Quito was voor Liesje wel een kleine cultuur shock. Arm en rijk, allemaal in de bus. De boer met zijn kippen, de andere met een soort kleine aardappelen, en toch ook hier en daar een rijkere Ecuadoriaan in maatpak. We namen allereerst een taxi vanuit de "Auberge Inn", persten een tweetal dollar of van de vraagprijs, en toch was de taxi chauffeur zo vriendelijk om in wilde rijstijl te laveren rond een bus die net vertrokken was vanuit de bus terminal, al toeterend, flikkerend met de lichten en tevens nog in staat om zijn hand nog eens door het open raampje te steken. Het was inderdaad onze bus richting Machachi, gelukkig want in de rapte geen tijd om dit te controleren. Dan het betalen. Super toch. Je zegt gewoon aan de bijzitter, anex controleur, waar je naar toe wil en hij laat je door. Het betalen doe je tijdens de rit op een lang recht stuk (gemakkelijker voor hem om zich voort te bewegen). We werden gedropt in een onooglijk plaatsje op een kilometer van Machachi en ons toekomstig hostel, maar dat wisten we toen nog niet... Geen bus, geen taxi, en daar stonden we dan met ons veel te zwaar gepakte rugzak. In eens stopte in grote snelheid een witte pickup truck: ¿Adonde vais? Ja of nee, was toen ons gedacht, maar daar verkommeren langs de weg was ook geen optie. Toch maar mee gegaan. Nee, we zijn niet beroofd of aangerand. De drukke gevaarlijke stad lag inderdaad ver achter ons. Alleen eem beetje onderhandelen over de prijs, en hup, we werden netjes afgezet aan ons hostel: PapaGayo. Eerder een grote "range" en doorgangsstation voor de bergbeklimmers, fietsers en dergelijke van en naar de Cotopaxi. Het hostel zelf ligt al op 3200m, Pff. Koud 's nachts, maar zeer goed geslapen na een sober maal verrijkt met een lekker glas vino tinto de chili : Gato Negro, mmm.
De volgende ochtend genoten we van een lokale interpretatie van French Toast en van de zon. Vervolgens was het wachten op onze gids en vier companen voor de beklimming (inderdaad met jeep) van de Cotopaxi. Mountainbikes werden op het dak bevestigd voor de afdaling.
Tijdens de rit hebben we zon, wind, regen en sneeuw gehad. De laatste vierhonderd meter stijgen hebben we te voet afgelegd, helemaal naar de Gletsjer. Fantastisch zicht, maar zeer vermoeiend. Hoe dan ook, wie kan zeggen een vijduizender te hebben "beklommen". Nadien afdalen naar 4500 voor een verkwikkende Almuerza (kip aan't been :-p) gevolgd door een halsbrekende afdaling met de Mountainbikes naar de Laguna Limpiopungo, ondertussen genietend van het uitzicht, waarbij de piek van de Cotopaxi dan weer wel en dan weer niet verscholen lag in de wolken. Terug in de jeep naar PapaGayo om aldaar te genieten van een lekker stukje chocolade taart en warme chocomelk. Afscheid genomen van onze nieuwe vriendjes (Marie, Mark-Andre, Enrique en Yolanda) en een fooi voor onze gids Sergio.
Oef. t'Zit erop. Seffens de overschot van onze fles wijn van gisteren soldaat maken, en genieten van een welverdiende nachtrust op 3200m. Morgen terug naar Quito en de dag nadien naar de Galápagos eilanden. De volgende week zullen we dus niet kunnen mailen of schrijven op onze weblog.
Hasta luegos chicos.
Arne
Vannacht van de rust genoten in PapaGayo, een hostel in de buurt van Machachi. Het reizen naar hier vanuit Quito was voor Liesje wel een kleine cultuur shock. Arm en rijk, allemaal in de bus. De boer met zijn kippen, de andere met een soort kleine aardappelen, en toch ook hier en daar een rijkere Ecuadoriaan in maatpak. We namen allereerst een taxi vanuit de "Auberge Inn", persten een tweetal dollar of van de vraagprijs, en toch was de taxi chauffeur zo vriendelijk om in wilde rijstijl te laveren rond een bus die net vertrokken was vanuit de bus terminal, al toeterend, flikkerend met de lichten en tevens nog in staat om zijn hand nog eens door het open raampje te steken. Het was inderdaad onze bus richting Machachi, gelukkig want in de rapte geen tijd om dit te controleren. Dan het betalen. Super toch. Je zegt gewoon aan de bijzitter, anex controleur, waar je naar toe wil en hij laat je door. Het betalen doe je tijdens de rit op een lang recht stuk (gemakkelijker voor hem om zich voort te bewegen). We werden gedropt in een onooglijk plaatsje op een kilometer van Machachi en ons toekomstig hostel, maar dat wisten we toen nog niet... Geen bus, geen taxi, en daar stonden we dan met ons veel te zwaar gepakte rugzak. In eens stopte in grote snelheid een witte pickup truck: ¿Adonde vais? Ja of nee, was toen ons gedacht, maar daar verkommeren langs de weg was ook geen optie. Toch maar mee gegaan. Nee, we zijn niet beroofd of aangerand. De drukke gevaarlijke stad lag inderdaad ver achter ons. Alleen eem beetje onderhandelen over de prijs, en hup, we werden netjes afgezet aan ons hostel: PapaGayo. Eerder een grote "range" en doorgangsstation voor de bergbeklimmers, fietsers en dergelijke van en naar de Cotopaxi. Het hostel zelf ligt al op 3200m, Pff. Koud 's nachts, maar zeer goed geslapen na een sober maal verrijkt met een lekker glas vino tinto de chili : Gato Negro, mmm.
De volgende ochtend genoten we van een lokale interpretatie van French Toast en van de zon. Vervolgens was het wachten op onze gids en vier companen voor de beklimming (inderdaad met jeep) van de Cotopaxi. Mountainbikes werden op het dak bevestigd voor de afdaling.
Tijdens de rit hebben we zon, wind, regen en sneeuw gehad. De laatste vierhonderd meter stijgen hebben we te voet afgelegd, helemaal naar de Gletsjer. Fantastisch zicht, maar zeer vermoeiend. Hoe dan ook, wie kan zeggen een vijduizender te hebben "beklommen". Nadien afdalen naar 4500 voor een verkwikkende Almuerza (kip aan't been :-p) gevolgd door een halsbrekende afdaling met de Mountainbikes naar de Laguna Limpiopungo, ondertussen genietend van het uitzicht, waarbij de piek van de Cotopaxi dan weer wel en dan weer niet verscholen lag in de wolken. Terug in de jeep naar PapaGayo om aldaar te genieten van een lekker stukje chocolade taart en warme chocomelk. Afscheid genomen van onze nieuwe vriendjes (Marie, Mark-Andre, Enrique en Yolanda) en een fooi voor onze gids Sergio.
Oef. t'Zit erop. Seffens de overschot van onze fles wijn van gisteren soldaat maken, en genieten van een welverdiende nachtrust op 3200m. Morgen terug naar Quito en de dag nadien naar de Galápagos eilanden. De volgende week zullen we dus niet kunnen mailen of schrijven op onze weblog.
Hasta luegos chicos.
Arne
donderdag 26 juli 2007
Ecuador - dag 3
hola chicos!
sorry zun, de knop van het uitroepteken en het vraagteken is kapot, vandaar het gebrek aan expressie in dit verslagje. waarschijnlijk het laatste verslagje voor drie dagen want vandaag vertrekken we naar de cotopaxi. jeuj. een vulkaantje van 5800m hoog, de reus van de andes. mijn fantastische plan was hem te beklimmen, zomaar ff tussendoor, maar jammergenoeg lijkt met twee daagjes acclimatiseren en vreselijk stormachtige winden op de berg in dit seizoen mijn planneke boembaf in het water te vallen. maar niet getreurd, dan gaan we [tot groot jolijt van arne] ons in een jeepke maar boven laten brengen en van 4500m tot 4800m een klein stukske te voet doen en natuurlijk dan veel fotokes trekken want he lo how, afgezien da wij hebben. en tons afgepeigerd van het naar boven kruipen nog een fotoke in de refuge.
enfin, dat is nog toekomstmuziek, nu zitten ze in een jeugdherberg in quito, een superleuk met alles in, nadat het donker is moet je geen stap meer op straat zetten. superfacil.
gisteren naar het midden van de aarde geweest [mitad del mundo], leutig chaotisch op de bus tussen alle ecuadorianen in. weeral beseft dat ecuador het land is voor de vanhaeckes. allemaal kleine mensen met kleine beentjes. ik smeer nu elke dag een hele pot zelfbruinende creme en ik val helemaal niet op. ecuadoriaantjes zijn enorm behulpzaam maar zo enorm chaotisch [which I like] dat als je iets vraagt sturen ze je naar alle kanten tegelijk. hier is echt dringend nood aan psychomotorische therapie teneinde hun ruimtelijke orientatie te optimaliseren... hehe
alleekes tot binnen enkele dagen na ons uitputtende cotopaxiavontuur.
kuzzeke,
liezebies
sorry zun, de knop van het uitroepteken en het vraagteken is kapot, vandaar het gebrek aan expressie in dit verslagje. waarschijnlijk het laatste verslagje voor drie dagen want vandaag vertrekken we naar de cotopaxi. jeuj. een vulkaantje van 5800m hoog, de reus van de andes. mijn fantastische plan was hem te beklimmen, zomaar ff tussendoor, maar jammergenoeg lijkt met twee daagjes acclimatiseren en vreselijk stormachtige winden op de berg in dit seizoen mijn planneke boembaf in het water te vallen. maar niet getreurd, dan gaan we [tot groot jolijt van arne] ons in een jeepke maar boven laten brengen en van 4500m tot 4800m een klein stukske te voet doen en natuurlijk dan veel fotokes trekken want he lo how, afgezien da wij hebben. en tons afgepeigerd van het naar boven kruipen nog een fotoke in de refuge.
enfin, dat is nog toekomstmuziek, nu zitten ze in een jeugdherberg in quito, een superleuk met alles in, nadat het donker is moet je geen stap meer op straat zetten. superfacil.
gisteren naar het midden van de aarde geweest [mitad del mundo], leutig chaotisch op de bus tussen alle ecuadorianen in. weeral beseft dat ecuador het land is voor de vanhaeckes. allemaal kleine mensen met kleine beentjes. ik smeer nu elke dag een hele pot zelfbruinende creme en ik val helemaal niet op. ecuadoriaantjes zijn enorm behulpzaam maar zo enorm chaotisch [which I like] dat als je iets vraagt sturen ze je naar alle kanten tegelijk. hier is echt dringend nood aan psychomotorische therapie teneinde hun ruimtelijke orientatie te optimaliseren... hehe
alleekes tot binnen enkele dagen na ons uitputtende cotopaxiavontuur.
kuzzeke,
liezebies
woensdag 25 juli 2007
Ecuador - dag 2
¡hola chicos!
jaha, ons liezebies recht uit ecuador live on the internet. gelieve al mijn vuil taalgebruik met een kilootje zout te nemen, tzal wel an de diamox liggen of aan de hoogte natuurlijk...
crazy vluchtje gehad zeg¡ van brussel naar madrid een bendeke we-gaan-naar -benidorm-met-de-conge achter ons die met een volume van hier tot in alaska tijdig lieten weten dat ze moesten 'schijten' en bij het opstijgen me de daver op het lijf joegen met hun 'euh, djij valt stjille' of ' de stoart breekt oaf'. hm, niet echt de commentaar die iemand met vliegangst kan gebruiken: de vlucht naar quito wa super¡ een knap stewardeske, een stevig vliegtuigske, ne goeie piloot die de turbulentiezones wist te ontwijken en veeeel beenruimte (een plaatske aan de salida, hehe): pure luxe dus: zelfs zo'n luxe dat ik op 't einde geen goesting had om uit het vliegtuig te stappen ( of was het de schrik voor die bazooka's¿)
maar nee zunne, geen bazooka's, wel veel blauw en groen mannekes met FN Minimi-rifles en een leuk hotelleke met koud water¡
een lekker ecuadoriaans burgerke gegeten en volledig gecrashed, zalig.
na een lekker continental ontbijtje de straat op, geld afhalen en dan richtig South American Explorers clubhouse: een huis vol boeken, informatie, kaarten.. een stukske US in ecuador inclusief de popcorn en koffie-mugs (yeah). vree veel kortingen where ever you go,go South american explorers... vrijdag zelfs een chiva-party; een feestje op een bus die door de stad rijdt.
wij verder langs het madammeke van de galapagos-reis en jawel,heb je ooit, ze sprak engels¡¡ dan naar het oude stadje gekropen ( jep weeral de hoogte en den diamox), een coloniaal huizeke van een drukker bezocht (Casa San Lucas), de Plaza Grande ( de Indépendencia), een koffieke gedronken en ondertussen 'el comercio' gelezen: jaja, de vino heeft de rit gewonnen (een kwartje van een krantblad), engeland loopt onder water... en dat allemaal int spaans. ons spaans lukt beetje bij beetje beter, we leven niet alleen in tegenwoordige tijd maar ook al in de pasado simple (tanx mieke), hoewel in het begin het er met veel horten en stoten uitkwam bij mij en arneke toen maar de beslissing nam om het spaans roer over te nemen van mij. hehe, met evenveel turbulentie natuurlijk...
alles is hier supergoedkoop, maar mannekes, hoe vlug we daar gewend aan raken¡ nu vinden we een etentje van 8 euro "all in" al duur. schaam op mij¡
allee mannekes, me voy want arneke ligt hier al te slapen op een computerscherm (hij is toch schattig)
kuzzeke aan iedereen en
chao
liezebies
jaha, ons liezebies recht uit ecuador live on the internet. gelieve al mijn vuil taalgebruik met een kilootje zout te nemen, tzal wel an de diamox liggen of aan de hoogte natuurlijk...
crazy vluchtje gehad zeg¡ van brussel naar madrid een bendeke we-gaan-naar -benidorm-met-de-conge achter ons die met een volume van hier tot in alaska tijdig lieten weten dat ze moesten 'schijten' en bij het opstijgen me de daver op het lijf joegen met hun 'euh, djij valt stjille' of ' de stoart breekt oaf'. hm, niet echt de commentaar die iemand met vliegangst kan gebruiken: de vlucht naar quito wa super¡ een knap stewardeske, een stevig vliegtuigske, ne goeie piloot die de turbulentiezones wist te ontwijken en veeeel beenruimte (een plaatske aan de salida, hehe): pure luxe dus: zelfs zo'n luxe dat ik op 't einde geen goesting had om uit het vliegtuig te stappen ( of was het de schrik voor die bazooka's¿)
maar nee zunne, geen bazooka's, wel veel blauw en groen mannekes met FN Minimi-rifles en een leuk hotelleke met koud water¡
een lekker ecuadoriaans burgerke gegeten en volledig gecrashed, zalig.
na een lekker continental ontbijtje de straat op, geld afhalen en dan richtig South American Explorers clubhouse: een huis vol boeken, informatie, kaarten.. een stukske US in ecuador inclusief de popcorn en koffie-mugs (yeah). vree veel kortingen where ever you go,go South american explorers... vrijdag zelfs een chiva-party; een feestje op een bus die door de stad rijdt.
wij verder langs het madammeke van de galapagos-reis en jawel,heb je ooit, ze sprak engels¡¡ dan naar het oude stadje gekropen ( jep weeral de hoogte en den diamox), een coloniaal huizeke van een drukker bezocht (Casa San Lucas), de Plaza Grande ( de Indépendencia), een koffieke gedronken en ondertussen 'el comercio' gelezen: jaja, de vino heeft de rit gewonnen (een kwartje van een krantblad), engeland loopt onder water... en dat allemaal int spaans. ons spaans lukt beetje bij beetje beter, we leven niet alleen in tegenwoordige tijd maar ook al in de pasado simple (tanx mieke), hoewel in het begin het er met veel horten en stoten uitkwam bij mij en arneke toen maar de beslissing nam om het spaans roer over te nemen van mij. hehe, met evenveel turbulentie natuurlijk...
alles is hier supergoedkoop, maar mannekes, hoe vlug we daar gewend aan raken¡ nu vinden we een etentje van 8 euro "all in" al duur. schaam op mij¡
allee mannekes, me voy want arneke ligt hier al te slapen op een computerscherm (hij is toch schattig)
kuzzeke aan iedereen en
chao
liezebies
dinsdag 24 juli 2007
Ecuador - dag 1
Onze eerst ochtend in Ecuador en Quito. Nog wat wennen aan het spaañse "qwerty" klavier, waardoor ik mij nu al afvraag waar ik aan ben begonnen met deze blog. Zal een beetje meer tijd vragen dan gepland, maar allez. We zijn hier alleszins perfect ontvangen.
Onze vlucht van Brussel naar Madrid vertoonde veel turbulentie, maar die van Madrid naar Quito verliep als een droom. Liesje vergat zelfs haar vliegangst voor een poos. Tot de landing werd ingezet dan toch. Ondanks onze angstige voorgevoelens, werden we niet omringd met bazooka's bij het verlaten van de luchthaven, en ook de taxi chauffeur was ter goeder trouw en overviel ons niet bij het uitladen. Nu, hij kon niet anders want ons hotelletje hier : "Mansion Real", bevindt zich tegenover het hoofdkwartier van de "Policia Nacional Seguridad Turista". Een van deze blue collar workers zagen we gisteren zijn officieel camouflage pakje inclusief wapen doodleuk uitpakken tegenover ons hotel. Je slaapt hier dus wel gerust. Stilletjes aan beginnen we de lokale bevolking niet meer te zien als potentiële dieven en moordenaars zoals ons in de thuishaven soms werd opgedrongen. Op onze hoede zullen we natuurlijk altijd wel blijven.
Vandaag gaan we het rustig aandoen. Beetje acclimatiseren aan de hoogte (2800m) en proberen de Diamox snel af te bouwen. Ik word er duizelig van en krijg tintelingen in de vingers. Ook je smaak lijkt enkele uren na inname anders te zijn. Vreemd om dit alles nu te ondergaan nadat ik 4 maanden op de Reis-raadpleging andere mensen dit product opdrong...
Seffens, wat Euro's wisselen en een goedkoop horloge kopen voor mij. Ja en inderdaad, onze Europese GSM's werken hier niet, dedju.
Saludo en tot binnenkort.
Onze vlucht van Brussel naar Madrid vertoonde veel turbulentie, maar die van Madrid naar Quito verliep als een droom. Liesje vergat zelfs haar vliegangst voor een poos. Tot de landing werd ingezet dan toch. Ondanks onze angstige voorgevoelens, werden we niet omringd met bazooka's bij het verlaten van de luchthaven, en ook de taxi chauffeur was ter goeder trouw en overviel ons niet bij het uitladen. Nu, hij kon niet anders want ons hotelletje hier : "Mansion Real", bevindt zich tegenover het hoofdkwartier van de "Policia Nacional Seguridad Turista". Een van deze blue collar workers zagen we gisteren zijn officieel camouflage pakje inclusief wapen doodleuk uitpakken tegenover ons hotel. Je slaapt hier dus wel gerust. Stilletjes aan beginnen we de lokale bevolking niet meer te zien als potentiële dieven en moordenaars zoals ons in de thuishaven soms werd opgedrongen. Op onze hoede zullen we natuurlijk altijd wel blijven.
Vandaag gaan we het rustig aandoen. Beetje acclimatiseren aan de hoogte (2800m) en proberen de Diamox snel af te bouwen. Ik word er duizelig van en krijg tintelingen in de vingers. Ook je smaak lijkt enkele uren na inname anders te zijn. Vreemd om dit alles nu te ondergaan nadat ik 4 maanden op de Reis-raadpleging andere mensen dit product opdrong...
Seffens, wat Euro's wisselen en een goedkoop horloge kopen voor mij. Ja en inderdaad, onze Europese GSM's werken hier niet, dedju.
Saludo en tot binnenkort.
zondag 22 juli 2007
Thuis
Dag beste familie en vrienden,
We zijn nu D-day minus 1. Beetje zenuwachtig en toch vol verwachting. Alles nog maar eens goed controleren. Luisteren naar adviezen; foto's nemen van je paspoort, je vaccinatie boekje, je bankkaarten, foto van je rugzak (als referentie wanneer hij gestolen wordt), foto van Liesje (tja, ze zou een keer kunnen verdwalen), foto van Arne (die ook), 'ga niet 's avonds op straat', ' hou je rijkdom voor jou en steek ze de ogen niet uit', 'vertrouw niemand', ...
Pff, soms zou je vergeten dat je voor je plezier gaat.
Ons eerste stekkie: Mansion real, calles Vicente. En dit voor twee dagen. Twee dagen jetlag.
Daarna nog twee dagen vooraleer te vertrekken naar de Galápagos Islands.
Ga nu nog maar wat opruimen, inpakken, controleren, opruimen, inpakken, controleren, ...
Nee, ik ben niet nerveus.
Arne
We zijn nu D-day minus 1. Beetje zenuwachtig en toch vol verwachting. Alles nog maar eens goed controleren. Luisteren naar adviezen; foto's nemen van je paspoort, je vaccinatie boekje, je bankkaarten, foto van je rugzak (als referentie wanneer hij gestolen wordt), foto van Liesje (tja, ze zou een keer kunnen verdwalen), foto van Arne (die ook), 'ga niet 's avonds op straat', ' hou je rijkdom voor jou en steek ze de ogen niet uit', 'vertrouw niemand', ...
Pff, soms zou je vergeten dat je voor je plezier gaat.
Ons eerste stekkie: Mansion real, calles Vicente. En dit voor twee dagen. Twee dagen jetlag.
Daarna nog twee dagen vooraleer te vertrekken naar de Galápagos Islands.
Ga nu nog maar wat opruimen, inpakken, controleren, opruimen, inpakken, controleren, ...
Nee, ik ben niet nerveus.
Arne
Abonneren op:
Posts (Atom)