Ecuador - El ultimo dia

!hola chicos¡

Eindelijk aan een degelijk scherm¡
Hehe, waar zat ik? Oh ja, in de Galapagos met de Military Police (Sir, yes sir) gids. Nadat de zeeziekte zas weggeëbt (letterlijk en figuurlijk) konden we wat meer genieten van de natuur en het SUPERlekkere eten die de kok ons voorschotelde. Zalige ceviche (een soort koude vissoep), pollo (kip) in al zijn vormen, palmito, avocado (die zijn zalig hier), chubarasco (veel kruidig klaargemaakte rijst met ei en kip), tomaten (superrijp en vol van zonnetje) en ga zo maar door... Om je vingers van af te likken.
En dan de beestjes op de eilanden, zo puur en zonder schrik voor de jagende (allee, in ons geval voooral fototrekkend) mens. Albatrossen die elkaar staan te verleiden, boobies die rustig op hun eitjes zitten broeden, havikken die bijna op je schouder komen zitten, pinguins die over de rotsen waggelen, haaien die je op je dooiste gemak achterna zwemt, reuze manta roggen (5 meter lang) die op de bodem van de pacific zweven (of is het fladderen), en zeeleeuwen en zeeleeuwen (lobo del mar) en zeeleeuwen.. die je zoentjes komen geven als je ernaast zwemt of met je zwemvliezen komen spelen... geen wonder dat de charles (darwin) hier zijn gerief gevonden heeft, hij vondt het hier gewoon even ontspannend en puur-natuur dan ons, de snoodaard.
s Avonds op de boot nakaarten met de ozzies of gewoon luisteren naar de oneindige verhalen van de fellowtravellers, vooral den Jon (100% engels) die al zijn drank en eet orgiën op een droge (I love Brittish humor) manier uitspreidde: Al eens een 007-paarty gehad? Samentroepen met a bunch of friends en een 007 film opzetten, elke keer als je het woord bond of 007 hoort een flinke scheut lager binnenspelen en james was nog nooit zooooooo knap...

Ondertussen zijn ze al in Cuenca geraakt: Maar hoe¡ menskes, we zijn eerst Baños gepasseerd, een superleuk kuuroord waar alle Ecuadorianen komen baden en... feesten natuurlijk: En aangezien ze zoveelmogelijk proberen cultuur opsnuiven moest dat laatste zeker geprogrammeerd worden, hehe. Overdag een hobbelend paardrijtochtje gedaan in de bergen. Q bonito¡ Juist gelijk Zwitserland maar helemaal anders¡ Areneke zijn paardje ging natuurlijk direkt in galop en tmijne daarachter. wohow, ff schrik voor gebroken pelvisjes maar whatever, het snelheidsduivelinneke in mij vond het super¡ Onze fellowtravellers waren Jackie en Jason, jaja je hoort het al, Amerikanen, maar nee zunne zo wouden ze niet genoemd worden, ze waren key-westers (eilandje bij Florida) en niet echt blij geassocieerd te worden met big fat americans. Allee dan, wij savonds mee gaan eten (fondu bourgignon zeg, in ecuador, stel je voor) en een pintje gaan drinken, allee meer dan een pintje... hehe, gisteren dus met een seriueze hangover in het busje naar Cuenca (8 uur). Die bussen hier zijn toch een belevenis op zich, rijdende markten waar alles wordt verkocht. Eenvoudige format, je stapt gewoon op de bus en verkoopt je gerief en de volgende halte stap je gewoon af, als dat geen idee is voor het zelfstandig ondernemerschap van de toekomst¡ Arneke begon zich wel enorm te enerveren toen er een ventje luid begon te verkondigen dat zijn natuurpillekes die hij verkocht darm en maagklachten konde genezen, jongens, kheb hem echt moeten tegenhouden of hij zou interpelleren met dat ventje,hehe. In het spaans dan nog¡ Nie echt gemakkelijk dat spaans, alleen ñet kindjes (die spreken eenvoudige taal) en met mensen die heel traag spreken lukt het wel met veel nadenken (pues¡) zo van dju is dit wel in de juiste tijd en zo maar als je ziet hoe andere toeristen het doen (meer met handen en voeten dan met woorden) dan doen we het gewoon schitterend met ons hakkelspaans.

Gisteren eindelijk aangekomen in Cuenca: als je ooit naar ecuador gaat, overtuig (met veel woordkracht) de piloot om gewoon naar cuenca te vliegen en Quito over te slagen¡ Schattige koloniale kerkske waarin het net kerstmis is en ook altijd mis is natuurlijk, andeaantjes met pofrokjes en hoedjes die op hun voorhoofd liggen en natuurlijk ook de andere ecuadoriaantjes, die er allemaal westers willen uitzien.
Nu gaan we ons neig difrutaren op de laatste dag in Ecuador want morgen weer de bus op richting Peru...

Besito de Liezebies en Arneke natuurlijk

Ecuador - dag 13

Hel lo how

Ik zit weer aan één van die toetsenborden waar alle toetsen iets anders weergeven dan wat erop staat dus disculpa de nuevo voor de inexpressiviteit.
Net nu we dachten een vol mondje spaans te kunnen meebrabbelen met de bevolking is er even een kleine engelstalige onderbreking geweest, na een weekje galapagos met een canadese, twee USers, een australische, twee zwitsers, een nieuwzeelandse en twee rasechte engelsen zijn we weer helemaal ontspaanst. maar, dont worry, met ons engels is nu alles quiet all right.
op het vliegtuig van quito naar de galapagos was het wel ff adem inhouden, een echt buske vol noisy americans. dju, dachten we, als we daar mee op de boot moeten zitten een hele week...
lucky dus, want ook het gedacht dat we de enige backpackers zouden zijn zonk tot op de bodem van de pacific. twaren stuk voor stuk backpackers waarvan sommigen al een half of een heel jaar onderweg waren. supermeevaller dus. ook het schip (zolang het stil lag toch) was knap, lekker eten, toffe crew... tot het begon te navigeren natuurlijk. klotsklots met veel van dat laatste zonder de l als gevolg. mi se ra bel gevoel, zeeziek zijn, met in gedachte dat het nog wel een uurke of vijf ging doorgaan snachts, in het freezing opspetterende water vooraan het schip (gelukkig lag daar niet alleen). maar hoe miserabel ik en mijn spaans ook waren op dat moment nog een tof babbelke gehad met el capitan, de william, ne beer van ne kerel maar superagradable, die de truuk van de afleidingstherapie (jaaaaren ervaring met onwetende toeristjes) toepaste met een tijdelijk milderend effekt. maar dan he, om zes uur de wakeupcall van onze vietnamveteraan nu zijnde gids. nen echte military police man, hoger in graad van kommanderen kon niet. we zijn nu dus klaar om naar irak te vertrekken, zooo goed getraind zijn we... sjans dat hij e norm veel wist over wildlife op de galapagos, we kennen nu alle birds die er op de eilandjes zijn bij engelse naam (ooit al een boobie gezien met blauwe pantoffeltjes) en zelfs onder water vanalderhande leutige beestjes gezien en vlug vlug acherna gedoken (shark!). en mettertijd echte zeemansbenen gekregen waardoor ik nu weer zit te zwalpen achter de komputer. zo landziek als wat. dus nu ff pauze en morgen schrijf ik verder als we in banos zijn...

kuzzeke van liezebies