Bolivia-In the jungle,the mighty jungle...parte 3

¿Chicos!

Jep, daar zijn we weer¡ Vervolg van het jungle verhaal.
In La Paz (ondertussen had het mysterieuze valling-virus ook ons Liezebies te pakken), werden we nog eens bevangen door de ontwikkelingsmicrobe. Hoe gingen wij, de toeristen premium class, het grote bolivia-vraagstuk oplossen? Menig brainstormen over mogelijke miraculeuze oplossingen om de mensen van een land waar nog hevig geruzied werd over welke stad nu de hoofdstad was en wie nu de echte president (hm, vertoont veel gelijkenissen met belgie). hm, na en dagje waren we er nog niet uit. Dus (en ik hoorde onze moekie al zeggen; waarom gaade niet eens fietsen?) wijle ons maar in de weg der wegen gestort met een mojntainbikeske; de dead road, de weg waar tot voor kort 1 dode per dag viel (ah ja, de weg was maar een dikke bus breed inclusief een afgrondje van een dikke 1000m ernaast en als er dan eens twee buskes elkaar moeten kruisen ist dikke miserie). Maar wij, dappersten der galliers zoefden naar beneden van 4700m hoogte naar 1500m (joehoe, van skipak naarbikini). Ge moogt ervan zeker zijn dat er een paar snelheidsduivelkes in ons wakker werden...
Enfin, terug in La Paz direkt op het propellervliegtuigke naar Rurre (bijna nog meer kleren uit want duizend miljoen graden warm). Klaar voor de alligators in de pampas (deel van amazone waar geen bomen zijn enkel moeras), met een ier, vier britten en een flying dutchman. Enfin, voor we ook maar 1 alligator zagen eerst hobbeldesobbel drie uurtjes in een jeepke met derdehandsbanden (zo bleek na de tweede platte tube en oh shit er was geen reserveband meer, dan maar op drie banden verdergetsjokt) en dan in een dobberbootje de rivier op (einde droog seizoen dus meer een rivier van alligators) ... Volgens de gids konden we in delen waar dolfijnen zwemmen op ons gemakske een duikske nemen (gids was 1 vinger kwijt aan een alligator, dus zeeeeeeeeeeer betrouwbaar) en dus wij het water in en rond de roze dolfijnen gezwommen. Mannekes die zijn superzacht (zeker met persil gewassen). Wij verder naar het kamp om een pintje te gaan drinken in de sunsetbar, en een pintje drinken met een ier en vier britten... hm, make it quadriple¡ dus waarom niet alligatortje gaan vangen (variant op tikkertje) in den donker?
Na een zwaar nachtje de pampas ingezwalpt op zoek naar anacondas¡¡¡ Tot ons heupen in de vegeterende (bwueh) moeras-massa. En daarna piranaatje vissen om ze savonds lekker op te smikkelen (vokkie, kheb die britten geleerd waar het beste stukje vis zit, beschouw het maar als ontwikkelingshulp). De ier nog overtuigd dat er echt wel famous belgians zijn (jawel,marcopolo) en dan de jungle in (ondertussen zat arneke al met een neusverwennende sch**terij)¡ Niet veel beesten gezien maar wel ¡de cacoaplant¡, nutellavoorbijgestreefd, de bron van alle goed¡
Enfin, bij gebrek aan stromend water teneinde de handhygiene deftig te onderhouden zat ons liezebies ook met de k***erij... Het dehydraterende dieptepunt van deze reis, mis(t)erie op de trein naar uyuni maar we zijn er geraakt, om twee uur snachts stonden we in de stad der steden, Uyni, klaar om onze zoektocht naar een rots om onze darmen achter te luchten in de salt lakes...
Benieuwd hoe dat afloopt?

Lees meer de volgende keer in Chili¡

Liezebies

Bolivia-In the jungle,the mighty jungle... parte2

¡Amigos!

Jawel, daar is ze weer, die enige echte missis Vanhaecke-Eyben in person¡ En deze keer niet met nen ongelooflijke vliegbibber. twas echt wel nodig die vliegbibber want er was een klein beetje veel viento (wind) en zo n klein fairchildvliegtuigske wordt dan van de ene kant van de Andes bergen gezwiept naar de andere met een beetje veel geluk niet ertegen... sjans dat het met de beste vliegtuigmaatschappij van de wereld was dat we vlogen; Amaszonas¡ Dan maar heel neig arne zijn hand platgeknepen (for as long as we know how to love we will survive) en mijn oogskes dichtgeknepen en voila, alleen nog een buil of twee resten ons van ons jungleavontuur.
Maar euh, waar zaten we? Oh ja, in copacabana, ons eerste dorpje in Bolivia. Jongskes, die bolivianen zijn echt ongeknepen direkt, als de natuurlijke behoeften zich aandringen dan worden gewoon alle rokken omhooggezwiept en de zwaartekracht zijn werk laten doen. Hehe, bolivianen leven het eenvoudigst, minst hygiënisch,armst en vriendlijkst van alle zuidamerikanen die we nu al zijn tegengekomen. En in wat voor een prachtige omgeving; lago titicaca; het meer der meren vooral s ochtends als tzonnetje erin weerkaatst. Ah, en dan een wandelingske op isla del sol, het eiland van de zon, kan het nog warmer. hm, yes het kan zeker warmer want twas eigenlijk ferm koud zo op een kleine vierduizend meter en dan komt een fleezeke van een zeer avontuurlijke winkel echt van pas. Ons arneke had ergens een wijs hoestviruske meegepikt (scotland yard is nog steeds bezig met de identificatie van de dader) en genoot er niet zo ongelooflijk van in ons minibuske richting la paz. Maar van het moment dat de vallei van de vrede zijn majesteuze geheim prijsgeeft toch ff dat viruske doorgeslikt. In la paz bleek het zalig vredig rond te lopen.
Dju matekes, Arneke blijkt honger te hebben, kga hem bijstaan in de zoektocht naar gepasteurizeerd eten...
tot morgen voor het derde deel van de spannende thriller? ga gerust naar de frigo een colaake halen

kuz,

liezebies