Argentina-Don´t cry for me...

queridas¡

Terwijl we van de ene culinaire verwennerij in de andere duiken in hett land van de beste steak ever toch nog tijd om tijdesn het verteren een woordje te placeren¡ ´k Heb namelijk al heel veel verteld over wat we allemaal op het oonetvlies en in met ons trommelvliesshebben geregistreerd maar nog geen woord over onze fellowtravellers en over de gastheren en vooral vrouwen: schaam op mij¡
Het lijkt al eeuwen geleden, de galapagoseilanden en vooral die zwalpende boot (en miijn maag die drie keer omdraaide bij elke bocht). Sjans dat daar toen de supersympatico capitan William ons in zijn allertraagste spaans kwam afleiden van ons krampachtig zoeken naar horizonnen. Ecuadorianen zijn het in-goedst van alle zuidamerikanen die we al ontmoet hebben op ons tochtje naar de stad van de goeie lucht ( enfin tzijn allemaal toffe kl**en) van peruanen weet ik het niet goe, die hebben twee gezichten, eerst toen ze die van ýou gringo, me peru´ en daarna ontdooien ze en lopen ze over van gastvrijheid.

Seffens meer mensen, mensen, de bus wacht.

kuz, liezebies

Chili- Con Carne¡

¡Amigos!

Vriendjes,vriendjes, het heeft een tijdje geduurd maar we kunnen bezorgde mamakes en geïnteresseerde gastro-enterologen geruststellen; tavanic heeft ons darmbeest overwonnen (jammergenoeg was een proefgroep van twee personen niet groot genoeg om het statistisch significant te maken) en gaan we weer met normale stoel en andere gang door het leven, joehoe¡ Zjuust op tijd want we zijn in Chili aangekomen, en nu weten we waarom de Pablo (Neruda) zo verknocht was aan zijn patria; mannekes zone goeie wijn¡ En den Arne is terug in zijn nopjes zunne want de barbecues zijn hier niet te tellen...
Bijna vergeten vertellen; wete wie we in Uyuni tegen het bevallige lijf zijn gelopen? Die Rut, dochter der dochters van Annemie en Jan van ons Spaanse les en niemand minder dan vrijwilligster voor broederlijk delen in de wereldstad Uyuni¡ Ze doorstaat ijs na ijskoude nacht in Uyuni om haar handen (en vooral hyperontwikkelde brains) uit te steken om de watervoorziening voor de bewoners van Uyuni te verbeteren. Veeeeeeeeeeeeeeeel te goed voor deze wereld¡ En dus hadden we voor haar de troost der troosten meegebracht; ne Stellla natuurlijk¡
Jammer dat we niet veel tijd hadden voor haar (lees haar avonturen op onderstaand blogadres) want we gingen naar de place to be voor zoutpillaarke Liesje; de zoutvlakten van Uyuni(salar de uyuni). Jeuj¡
Als sardienekes in een blikje met twee duitsers en twee australiërs in een jeepke, de salar op.














Dat was dus hoe ik de Salar het best omschrijf (met al het optisch bedrog, de mengeling van kleuren, het kaktuseilandje en het zouthotel); gewoon geen woorden voor, te mooi¡
En die mooite bleef maar duren¡ Hobbelend door de hoogvlakten tot op 5000 m hoog waar we zelfs in de hemel konden piepen en onze nonkel eric daar zagen zitten met den Bompa, snoepend van een goei fles Chapelle de la Trinite die onzen bompa voorbij de sinte pieter heeft kunnen binnensmokkelen. En dan weer schuddend van de ene kant van de jeep naar de andere om zonsondergaand te eindigen aan laguna colorada; een meer dat verandert van kleur naarmate de zon er anders opschijnt. Oooooooooo¡









Weeral te mooi voor woorden.
Maar ook neig koud¡ Sjereus jong¡ En nog hebben die bolivianen het stoveke niet uitgevonden, dus wij weeral al ons kleren onder,boven,naast,op elkaar aangetrokken en in ons slaapzakske onder drie dekens gekropen. En om drie uur weer wakker geworden; "Arneke, ist al tijd?" Hm, geen reaktie want Arne nog lekker diep in zijn slaapzakske gewikkeld. "Arneke, we gaan opstaan want we gaan naar Chili lekker gaan eten¡" Arneke direkt uit zijn slaapzakske in en gardepositie naast het bed. Hehe.
Maar voor we in chili waren werden we (nog steeds bibberend koud) getrakteerd op een knappe door de geisersheen zonsopgang en een (jawel, min tien graden) badje in de hotsprings. Net voor de grens met het culinair- beloofde -land het oogverblindendste van heel Zuid Amerika; laguna verde; een appelblauwzeegroen laguna aan de voet van een (niet zo appelblauwzeegroene) vulkaan:








Derde keer slik.
En nu zijn we in Chili, in de droogste woestijn van de wereld: de Atacama woestijn en gaan we nog maar eens goe gaan barbequen¡

Tot overmorgen in Argentinië

Chau chau

Liezebies