Liesje y Arne en America del Sur

Argentina-of is het nu Brasil of Paraguay?

2007-10-11T00:35:00.000+02:00

Queridos¡

"Oe la la la laa¡" of "Sjieke dinge" of "Magnifiek¡", zou ons bomma gezegd hebben moest ze dit zien. En ons bomma die is de laatste week veel bij ons geweest, niet alleen in ons hoofdjes, we hebben haar ook echtig ent echtig zien zitten, aant amuseejre met den bompa en nonkel erick in den hemel terwijl die zaten te genieten van het duuzendste moptje van onzen opa, wellustig smikkelend van een crijm gelaske met gouden lepeltjes (tmocht van sinte pieter) terwijl we van santiago de chile de almachtige andes overstaken en ons koppekes boven de wolken uitstaken, en ook toen we int vliegtuig naar de Iguazu fall vlogen kon ik haar nog efkes een raamkusje geven...
En die Iguazu falls zijn ook magnifiek¡ Zjuust hetzelfde als die andere wereldberoemde watervallen, de watervallen van Coo,eigenlijk, alleen met een heel klein beetje groter debiet en een beetje meer water. Maar het bezoek heeft evenveel pretparkallures zunne, met enig verschil dat als het pretpark s avonds sluit het water blijft vallen¡ Maar da vinden de ondertussen ook wereldbekende zuidamerikatrotters Lizarneke helemaal niet erg¡ Allee, misschien was het ook de warmte die ons kritiserend vermogen lamlegde (het is hier weer een miljoen graden). Zo lam dat we vandaag op ons sokken een drielandentochtje hebben gemaakt. Hup naar Brazil en Paraguay maar omdat je een visum nodig hebt voor brasil hebben we het legaal illegaal gedaan. Zonder stempelkes de twee landen in, en twas er zo druk dat geen kat het gemerkt heeft dat we er waren. hehe. Maar wij wel zunne, ons arneke heeft nog nooit zoveel adrenaline in zijn bloed gehad als op deze "illegale" dag.

Evenveel adrenaline trouwens toen we in de luchthaven van BAires ons Evelien en Fabienne (twee jaargenoten van arneke)tegen de bevallige lijven liepen. Jaja, heel gemedicaliseerd Leuven loopt leeg, seffes doen ze in gasthuisberg nog een grotereisstop om nog doktoors over te hebben. Leutig om de twee ladies tegen te komen, we hebben maar meteen een datum afgesproken om een terugvanreisfeestje te geven als we terug zijn.
In BAires ook Kaat tegen gekomen (dochter van pat van me) en in viaviacafee een echt stella gaan drinken. Niet dat er anders niets te doen is zunne, BAires wemelt van gezellige leuke dingen waar als we morgen terugvliegen even gezappig "Oe la la la, sjieke dingen" op gaan zeggen als ons bomma altijd deed...

Magnifiek

Liezebies

Lieve familie in Belgie, ik leef enorm mee met jullie en zal morgen met heel mijn hartje bij jullie zijn.

Chile- De kelder van de duivel

2007-10-04T03:17:00.000+02:00

Queridas amigas¡

We zijn ook aangekomen in santiago gelijk papa, na een overweldigende tocht langs nog overweldigendere wijnboerderijen, andesbergen, pampas (zelf te keizen in welke volgorde) maar niet in die van compostela, wel de enige echte van chile¡ Zo gepeperd als zijn naam maar zo 'cool' als zijn inwoners.
Ah, Santiago, een stad vol tegenstelling, je kan het ruiken als je door de straten struint, je kan het proeven in de tintelende merlot 'La Joya', je kan het lezen achter Neruda's woorden in zijn obras¡ Santiago¡ We zijn zelfs tot in de casillero del diablo (kelder van de duivel) geraakt maar eigenlijk waren we meer betoverd door het biercafeeke om den hoek waar echte duvel stond (doebel in het spaans), honger is de beste saus, dus zeker na al dienen tijd echt lekker belgisch bier proeven was duivels goed.

Maar om hier te geraken hebben we de reusachtige Andesbergen over moeten steken (hm, ben serieus heroiesch aant worden zunne) , zijn rivieren hebben we moeten beraften, hebben we de droge pampas (vol sappige biefstukken, voor arneke zeer moeilijk om zonder stoppen te passeren) als echte cojboys bepaardrijd en langs veel te veel om hepatologisch verantwoord op te noemen 'bodegas' , wijnboerderijen op de fiets gepasseerd (wel met stoppen).
Zalig was het, mensen, zo zalig zelfs dat het genieten ervan mij de goesting benam om te schrijven. Maar geen nood, de lente is int land en dus is het tijd om elkaar nog meer kusjes te geven; feestjes te organiseren, kindjes te maken en nog meer op reis te gaan.

Hasta manana?

Besitos,

Liezebies

Argentina-Wijn,wijner,wijnst...

2007-09-25T17:02:00.000+02:00

¡Chicos!

Que tal? Jaja, gelijk een echte argentijnse jong, ons liezebies is gaan shoppen in cordoba city. Voortaan draag ik enkel nog superspannende-tot-net-boven-de-spina-iliaca-anterior-superior-(de twee bovenste heupbotjes)-komende jeansbroekskes en truikes die een duizelingwekkende decolletee tonen (enfin, bij mij sugereren want die D-cup is nog steeds imaginatief) : Arne zegt dat hij zo ondersteboven is van de architectuur, tis nu maar de vraag of het van de gebouwen is dan niet van de vrouwen. Zooooooon curvaturen zeg¡ Hehe. Cordoba is stadsnuiven, studentenstadsnuiven want cordoba is de studentenstad van zuid-amerika, en voor ons ex-leuvenaars een beetje thuiskomen,met stella want die is hier overal te krijgen. Maar bier?¡ Hier?¡ Neeje, gelijk echte argentijnen drinken we hier wijn. Voor ons, echte wijnkenners (uhhum, weeral vooral imaginair), is het de tijd van ons leven. Argentinië zou het land voor onzen bompa geweest zijn; met nen echten "merceejdes" van wijnboerderij (bodega) naar wijnboerderij sjezen en overal van alles proeven (en dan meteen de halve voorraad inslaan) om in tbeste restaurant te eindigen met ne goeie bife de chorizo (steak) en het beste van al de wijnen die hij geproefd heeft. Hehe

Maar waar zat ik? Oh ja, ons fellowtravellers. Na Peruanen de bolivianen; doodbrave mensen, supervriendelijk, gastvrij (ook al waren hun huizekes vaak krottekes) en net als de peruanen en ecuadorianen overal in volle broedfase. The place to be voor gynaecologen maar ook voor gastro-enterologen want hun kookkunst bracht niet echt veel tongstrelend (en maagstrelend) lekkers teweeg. Sjans dat ik er eentje bij had (jammer genoeg zelf buiten strijd) en kilo¨s motilium en imodium.
Chilenen, single ladies, dat zijn de mannen die ge moet hebben. Groot, bruine ogen, bruin haar, beetje bruin velleke (enfin, beetje gelijk arneke) en classy charmant met een speels twinkelke in ogen. Chileninnen zijn meer type chiclette-in-de-mond en dan zonder je aan te kijken "Que?" (waddist?). En dan die argentijnen hee¡ Ze spreken een eigen (mond vol hete frieten)Spaans dat langs geen kanten te verstaan is (vol zjus in plaats van j) en superfrustrerend is, probeer maar eens ne schone beha te kopen en het (niet zo charmante) madammeke uit te leggen hoe het europese beha-maten-systeem in elkaar zit.

Sjans dat ze goei wijn maken¡

Benneweg, volgende keer verslag vanuit te stad der goeiwijnsteden in Argentinië; Mendoza¡

Besito,

Liezebies

Argentina-Don´t cry for me...

2007-09-19T15:59:00.000+02:00

queridas¡

Terwijl we van de ene culinaire verwennerij in de andere duiken in hett land van de beste steak ever toch nog tijd om tijdesn het verteren een woordje te placeren¡ ´k Heb namelijk al heel veel verteld over wat we allemaal op het oonetvlies en in met ons trommelvliesshebben geregistreerd maar nog geen woord over onze fellowtravellers en over de gastheren en vooral vrouwen: schaam op mij¡
Het lijkt al eeuwen geleden, de galapagoseilanden en vooral die zwalpende boot (en miijn maag die drie keer omdraaide bij elke bocht). Sjans dat daar toen de supersympatico capitan William ons in zijn allertraagste spaans kwam afleiden van ons krampachtig zoeken naar horizonnen. Ecuadorianen zijn het in-goedst van alle zuidamerikanen die we al ontmoet hebben op ons tochtje naar de stad van de goeie lucht ( enfin tzijn allemaal toffe kl**en) van peruanen weet ik het niet goe, die hebben twee gezichten, eerst toen ze die van ýou gringo, me peru´ en daarna ontdooien ze en lopen ze over van gastvrijheid.

Seffens meer mensen, mensen, de bus wacht.

kuz, liezebies

Chili- Con Carne¡

2007-09-16T00:40:00.000+02:00

¡Amigos!

Vriendjes,vriendjes, het heeft een tijdje geduurd maar we kunnen bezorgde mamakes en geïnteresseerde gastro-enterologen geruststellen; tavanic heeft ons darmbeest overwonnen (jammergenoeg was een proefgroep van twee personen niet groot genoeg om het statistisch significant te maken) en gaan we weer met normale stoel en andere gang door het leven, joehoe¡ Zjuust op tijd want we zijn in Chili aangekomen, en nu weten we waarom de Pablo (Neruda) zo verknocht was aan zijn patria; mannekes zone goeie wijn¡ En den Arne is terug in zijn nopjes zunne want de barbecues zijn hier niet te tellen...
Bijna vergeten vertellen; wete wie we in Uyuni tegen het bevallige lijf zijn gelopen? Die Rut, dochter der dochters van Annemie en Jan van ons Spaanse les en niemand minder dan vrijwilligster voor broederlijk delen in de wereldstad Uyuni¡ Ze doorstaat ijs na ijskoude nacht in Uyuni om haar handen (en vooral hyperontwikkelde brains) uit te steken om de watervoorziening voor de bewoners van Uyuni te verbeteren. Veeeeeeeeeeeeeeeel te goed voor deze wereld¡ En dus hadden we voor haar de troost der troosten meegebracht; ne Stellla natuurlijk¡
Jammer dat we niet veel tijd hadden voor haar (lees haar avonturen op onderstaand blogadres) want we gingen naar de place to be voor zoutpillaarke Liesje; de zoutvlakten van Uyuni(salar de uyuni). Jeuj¡
Als sardienekes in een blikje met twee duitsers en twee australiërs in een jeepke, de salar op.

Dat was dus hoe ik de Salar het best omschrijf (met al het optisch bedrog, de mengeling van kleuren, het kaktuseilandje en het zouthotel); gewoon geen woorden voor, te mooi¡
En die mooite bleef maar duren¡ Hobbelend door de hoogvlakten tot op 5000 m hoog waar we zelfs in de hemel konden piepen en onze nonkel eric daar zagen zitten met den Bompa, snoepend van een goei fles Chapelle de la Trinite die onzen bompa voorbij de sinte pieter heeft kunnen binnensmokkelen. En dan weer schuddend van de ene kant van de jeep naar de andere om zonsondergaand te eindigen aan laguna colorada; een meer dat verandert van kleur naarmate de zon er anders opschijnt. Oooooooooo¡

Weeral te mooi voor woorden.
Maar ook neig koud¡ Sjereus jong¡ En nog hebben die bolivianen het stoveke niet uitgevonden, dus wij weeral al ons kleren onder,boven,naast,op elkaar aangetrokken en in ons slaapzakske onder drie dekens gekropen. En om drie uur weer wakker geworden; "Arneke, ist al tijd?" Hm, geen reaktie want Arne nog lekker diep in zijn slaapzakske gewikkeld. "Arneke, we gaan opstaan want we gaan naar Chili lekker gaan eten¡" Arneke direkt uit zijn slaapzakske in en gardepositie naast het bed. Hehe.
Maar voor we in chili waren werden we (nog steeds bibberend koud) getrakteerd op een knappe door de geisersheen zonsopgang en een (jawel, min tien graden) badje in de hotsprings. Net voor de grens met het culinair- beloofde -land het oogverblindendste van heel Zuid Amerika; laguna verde; een appelblauwzeegroen laguna aan de voet van een (niet zo appelblauwzeegroene) vulkaan:

Derde keer slik.
En nu zijn we in Chili, in de droogste woestijn van de wereld: de Atacama woestijn en gaan we nog maar eens goe gaan barbequen¡

Tot overmorgen in Argentinië

Chau chau

Liezebies

Bolivia-In the jungle,the mighty jungle...parte 3

2007-09-11T15:27:00.000+02:00

¿Chicos!

Jep, daar zijn we weer¡ Vervolg van het jungle verhaal.
In La Paz (ondertussen had het mysterieuze valling-virus ook ons Liezebies te pakken), werden we nog eens bevangen door de ontwikkelingsmicrobe. Hoe gingen wij, de toeristen premium class, het grote bolivia-vraagstuk oplossen? Menig brainstormen over mogelijke miraculeuze oplossingen om de mensen van een land waar nog hevig geruzied werd over welke stad nu de hoofdstad was en wie nu de echte president (hm, vertoont veel gelijkenissen met belgie). hm, na en dagje waren we er nog niet uit. Dus (en ik hoorde onze moekie al zeggen; waarom gaade niet eens fietsen?) wijle ons maar in de weg der wegen gestort met een mojntainbikeske; de dead road, de weg waar tot voor kort 1 dode per dag viel (ah ja, de weg was maar een dikke bus breed inclusief een afgrondje van een dikke 1000m ernaast en als er dan eens twee buskes elkaar moeten kruisen ist dikke miserie). Maar wij, dappersten der galliers zoefden naar beneden van 4700m hoogte naar 1500m (joehoe, van skipak naarbikini). Ge moogt ervan zeker zijn dat er een paar snelheidsduivelkes in ons wakker werden...
Enfin, terug in La Paz direkt op het propellervliegtuigke naar Rurre (bijna nog meer kleren uit want duizend miljoen graden warm). Klaar voor de alligators in de pampas (deel van amazone waar geen bomen zijn enkel moeras), met een ier, vier britten en een flying dutchman. Enfin, voor we ook maar 1 alligator zagen eerst hobbeldesobbel drie uurtjes in een jeepke met derdehandsbanden (zo bleek na de tweede platte tube en oh shit er was geen reserveband meer, dan maar op drie banden verdergetsjokt) en dan in een dobberbootje de rivier op (einde droog seizoen dus meer een rivier van alligators) ... Volgens de gids konden we in delen waar dolfijnen zwemmen op ons gemakske een duikske nemen (gids was 1 vinger kwijt aan een alligator, dus zeeeeeeeeeeer betrouwbaar) en dus wij het water in en rond de roze dolfijnen gezwommen. Mannekes die zijn superzacht (zeker met persil gewassen). Wij verder naar het kamp om een pintje te gaan drinken in de sunsetbar, en een pintje drinken met een ier en vier britten... hm, make it quadriple¡ dus waarom niet alligatortje gaan vangen (variant op tikkertje) in den donker?
Na een zwaar nachtje de pampas ingezwalpt op zoek naar anacondas¡¡¡ Tot ons heupen in de vegeterende (bwueh) moeras-massa. En daarna piranaatje vissen om ze savonds lekker op te smikkelen (vokkie, kheb die britten geleerd waar het beste stukje vis zit, beschouw het maar als ontwikkelingshulp). De ier nog overtuigd dat er echt wel famous belgians zijn (jawel,marcopolo) en dan de jungle in (ondertussen zat arneke al met een neusverwennende sch**terij)¡ Niet veel beesten gezien maar wel ¡de cacoaplant¡, nutellavoorbijgestreefd, de bron van alle goed¡
Enfin, bij gebrek aan stromend water teneinde de handhygiene deftig te onderhouden zat ons liezebies ook met de k***erij... Het dehydraterende dieptepunt van deze reis, mis(t)erie op de trein naar uyuni maar we zijn er geraakt, om twee uur snachts stonden we in de stad der steden, Uyni, klaar om onze zoektocht naar een rots om onze darmen achter te luchten in de salt lakes...
Benieuwd hoe dat afloopt?

Lees meer de volgende keer in Chili¡

Liezebies

Bolivia-In the jungle,the mighty jungle... parte2

2007-09-09T23:10:00.000+02:00

¡Amigos!

Jawel, daar is ze weer, die enige echte missis Vanhaecke-Eyben in person¡ En deze keer niet met nen ongelooflijke vliegbibber. twas echt wel nodig die vliegbibber want er was een klein beetje veel viento (wind) en zo n klein fairchildvliegtuigske wordt dan van de ene kant van de Andes bergen gezwiept naar de andere met een beetje veel geluk niet ertegen... sjans dat het met de beste vliegtuigmaatschappij van de wereld was dat we vlogen; Amaszonas¡ Dan maar heel neig arne zijn hand platgeknepen (for as long as we know how to love we will survive) en mijn oogskes dichtgeknepen en voila, alleen nog een buil of twee resten ons van ons jungleavontuur.
Maar euh, waar zaten we? Oh ja, in copacabana, ons eerste dorpje in Bolivia. Jongskes, die bolivianen zijn echt ongeknepen direkt, als de natuurlijke behoeften zich aandringen dan worden gewoon alle rokken omhooggezwiept en de zwaartekracht zijn werk laten doen. Hehe, bolivianen leven het eenvoudigst, minst hygiënisch,armst en vriendlijkst van alle zuidamerikanen die we nu al zijn tegengekomen. En in wat voor een prachtige omgeving; lago titicaca; het meer der meren vooral s ochtends als tzonnetje erin weerkaatst. Ah, en dan een wandelingske op isla del sol, het eiland van de zon, kan het nog warmer. hm, yes het kan zeker warmer want twas eigenlijk ferm koud zo op een kleine vierduizend meter en dan komt een fleezeke van een zeer avontuurlijke winkel echt van pas. Ons arneke had ergens een wijs hoestviruske meegepikt (scotland yard is nog steeds bezig met de identificatie van de dader) en genoot er niet zo ongelooflijk van in ons minibuske richting la paz. Maar van het moment dat de vallei van de vrede zijn majesteuze geheim prijsgeeft toch ff dat viruske doorgeslikt. In la paz bleek het zalig vredig rond te lopen.
Dju matekes, Arneke blijkt honger te hebben, kga hem bijstaan in de zoektocht naar gepasteurizeerd eten...
tot morgen voor het derde deel van de spannende thriller? ga gerust naar de frigo een colaake halen

kuz,

liezebies

Bolivia-In the jungle,the mighty jungle...

2007-09-08T15:29:00.000+02:00

¡Amigos!

Terwijl Arneke in het hotel nog aan het bekomen is van zijn zware aanval van sch**terij van de afgelopen dagen, waagt de vrouw des huizes Vanhaecke-Eyben nog maar eens een kansje op het supertrage internet, dit verslag zou dus al een paar dagen eerder geschreven moeten geweest worden gezijnd maar een wolkbreuk net boven het anders zo vredige Rurrenabaque (Rurre voor de vrienden en vooral omdat de longitudinale tongspieren bij deze tropische temperaturen lichtelijk verlamd liggen) het volledige wifi-systeem en electriciteitsnetwerk plat legden. Ach ja, tenemos tiempo, verdad?
Enfin, mijn tijd voor dit verslagje is nogal beperkt want seffens vliegen we met een wijs propellervliegtuigske (het summum van turbulentie) afzettende van een aarden landingsbaan(die lekker modderig ligt want het heeft vandenacht weer eens goed water ge-emmerd)terug naar de stad van de vrede. Enne, voor degenen die mij kennen met mijn vliegangst is dat echte horror.
Dus hopelijk straks een vol-le-dig relaxte liesje vanuit La paz.

Besito,

Liezebies

Bolivia-Mooie dagen

2007-08-28T00:04:00.000+02:00

¡Hola!

Terug on line en deze keer nog in het licht en al in Bolivia (zonder correlatie). Waarschijnlijk heb ik jullie supernieuwsgierig gemaakt naar het vervolg van Liz (voor de amerikanen) en Arnie on the gallactic trail of the inca s....
De pas van de dode vrouw was afzien, koen was in de beginfase al ontsnapt en niet bij te houden (zelfs niet door supergallactic liz en arnie) en tien minuutjes voor de hoofdrolspelers van deze blog op de top (4200m). De afgetrainde yankees begrepen er niets van (Damn, beaten by belgians?) en simuleerden nog vlug een zware kramp om hun nederlaag te verantwoorden. Maar helaas, na het bier,de mosselen en de frieten (with mayonaise) nu ook nog eens betere conditie. Hehe.
Nog ff een uurtje afdalen en ons stapdagje zat er weer op, tijd voor een potje uno in de tent (kaarten mensen, kaarten¡) met de koen. Wachtend op een nachtje ijs maar dan ook ijskoud uurtjes aftellen... Gelukkig was er om zes uur weer coca-thee (reeds zwaar verslaafd) en pancakes. En on-ge-loof-ijk mooie bergen, geflankeerd dooor inkaterassen en inkatempels en inkasites en ja, veel inka.
Derde dag camino inka was veel afdalen, een-koentje-die-zijn-enkel-verstuikt-maar-vakkundig-wordt-ingetaped-door-liesje (tanx walter), cloudforest en gelijdelijkaan stijgende temperaturen. Om s avonds ons kamp op te slaan op een paar meter van de ingang van inka territorium nummer 1; die van de machupicchu. Na een laatste cocatheetje tentje in en dutje om om 3 uur al zenuwachitg heen en weer te rollen: "Arne, ist al tijd?". Enfin om half vier onze nest uitgkropen en om kwart voor vijf stonden we in de file voor de ingang. Ja mensen, jullie op de brusselse ring, wij aan de poort van de machupicchu, met ons koplampekes op. Om half vijf werd de kudde losgelaten, ik kan het niet anders omschrijven, voor een race van een uurtje naar den draai van waaruit we de machupicchu konden zien liggen. Snelwandelen, lopen (echt nog iets voor cyrilla) naar dienen draai, alsof het hele spel zou afgebrand zijn als we ons niet haastten. En dan he, terwijl de zon aan de ene kant van de bergen kwam piepen ein-de-lijk die bocht en was het nu de cocathee, de uitputting, het vroege uur, het lopen, kweetetniet maar het was gewoon maravillosa¡
En waarschijnlijk was de johan hier ook geweest in zijn slanke jaren want hij had mega gelijk, na de lokerse en de gentse feesten zijn dagen dat de je de zon in cusco ziet op en ondergaan mooie dagen...
Ondertussen gaat de zon hier in copacobana (naast het eiland van de zon) ook zachtjes onder en volgt er meer in de stad van de vrede.

chao chao,

liezebies

Peru- Mooie dagen

2007-08-27T00:37:00.000+02:00

Buenas tardes¡

Laatste dag in Peru, het lijkt alsof we door het land gerusht zijn als kiekens met kop , veertien dagen met als top of the bill de inca trail. En we zijn nog nie naar huis, belange nie...

De dag voor ons wandeltochtje op het bergpadje naar de groten berg (Machupicchu) samen met de koen en de kurt nog een wandelingske gedaan naar saksaywayman (sexiewoman), een incasite in cusco: Enfin een wandelinkske, met de taxi natuurlijk, ons quadricepskes nog een beetje sparen voor de groten tocht. Nog een soepeke en den beddenbak in want de volgende dag wachtte ons een nokia-hanekraai om half zes (kreun). De koen zou de koen nie zijn als we niet eerst een supersize ontbijtje aten en dan tbuske in sprongen richting kilometer 82 van de echte camino inka. Maar peruanen zouden peruanen niet zijn als dat buske op tijd vertrok, hehe, wij dus er goe van profiteren nog een tukske te doen en ons fellowtravellers te leren kennen: vier fellow-amerikanen, twee harvard studenten en twee rasechte "giant"-newyorkers: Oh f*** , vier dagen met vier van die decibellende,chewende USers... Not at all, ons fellowtravellers waren awsome, nu weten we alles over de beste filly cheese steak in manhattan en de meest bekeken series die europake nog zullen overvallen en american football natuurlijk¡ Yeah
Anyway, de inka trail bleek niet zomaar een bergpadje te zijn maar een volledig met platte rotsen aangelegd pad door de , menskes kweet niet hoe ik het moet omschrijven, megaprachtige bergen van 2500 m tot 4200m en van maanlandschap tot tropische jungle. Int begin was het caminaren nog een beetje de beentjes losgooien, beetje ardennenachtig om savonds op een campingkje te stranden waar in ons (bibber) tentje lekker te genieten van een echt peruaanse kost, zelfs de amerikanen genoten ervan, op zijn typische sappige non-mannered manier. Om half negen in ons tent gekropen en vijftien thermisch ondergoedjes boven elkaar aangetrokken ent muts op ingedut om elk half uur wakker te worden omdat we van den berg rolden (ah, zo romantisch) .
Dju, tbegint donker te worden, verslag wordt vervolgd.

Besito,

Liezebies

Peru- Diarios de avion

2007-08-25T18:16:00.000+02:00

¡Hola chicos!

Een vliegtuig jong¡ Tijdens de dagen in Arequipa griezelig beseft dat als we toch busjes hadden genomen naar Arequipa we ellendig in Pisco (epicentrum aardbeving) zaten te trillen op het moment van de aardbeving. "Los Angelos" volgens de mami van het hostalletje in Arequipa (al onze hostalletjes zijn family-run en dus inclusief mama). Voila se, nu zijn we gerust voor de rest van onze reis; tzijn engeltjes die over ons waken¡ Overal (tot in de taxi) is god amor en wordt alles gedaan met corazon (hart). En vanuit de heupen natuurlijk! In Arequipa op aanraden van de mami in een leutig restaurantje (annex danstent) gegeten: Om zeven uur s avonds staat het kot al op stelten¡ Merengue, salsa, tzit ze allemaal in het bloed en (amai nie vond arneke) in het poepeke. Hehe.
Maar naast poepekes kijken hebben we natuurlijk ook "deftig culturele" dingen gezien in Arequipa; Juanita; het inka-meisje dat hoog op de Ambato werd geofferd aan de berggoden en daar na vijfhonderd jaar nog steeds lag te beven van de kou, het Santa Catalina klooster, een soort van kloosterstad waar sjieke meisjes in werden gestopt om er levenslang in te blijven. Een prison vond arne, maar dan wel een prison waar goe gegeten en gedronken werd aan de schilderijtjes van de nonnekes te zien. En wie weet zelfs wel gedanst?
Zelfs in het vliegtuig durven ze wel een draaike meer te maken dan nodig, maar hoe schoon (vliegangst was vlug vergeten) was het om tussen de misto (grote vulkaan) en Ambato te vliegen en dan de grote Andesbergen over richting Cusco.
Cusco; middelpunt van het grote inka rijk, een stad vol inkaresten en koloniale kerkskes en natuurlijk ongelooflijk veel cafeekes, restaurantjes en dansplaatsjes... En verzamelplaats voor iedereen die ver-wonderd wou worden.
Maravillosa. In een woordje en toch zoveel zeggend: wereldwonderlijk. Niet alleen de Machupicchu zelf (would be to easy) maar alles wat er aan voorafging. Maar dat is voor seffens want ik heb vreselijke post-inka-trail honger.

Chao chao

Liezebies

Peru-Diarios del autobus

2007-08-16T17:00:00.000+02:00

Chicos!

Ho ho, we hebben de afgelopen week het wereldrecord ( Guinnes book of records) autobusritten ver-broken, met als gevolg dat we nu ook ge-broken zijn. Twee nachtbussen, vier dagbussen en een paar van die tsjoektsjoek-busjes (altijd ambiance; peruanen zingen en dansen o-ver-al). Allez, met het vooruitzicht voor zondag nog eens twee nachtbussen en 1 dagbus (amai, de gidsen op de inca trail zouden ons dan kunnen dragen in plaats van ons tenten¡) heeft reislijdster liesje besloten een paar van die nachtbussen over te slaan en een vliegtuigske naar arequipa te nemen (joehoe¡), dan vliegen we zelfs over de nasca-lines (jammer genoeg zonder iets te zien, maareuh, we zijn er toch over gevlogen, hehe).
Dus hadden we iets meer tijd in Huarez¡ Mensen, q lindisimo (supermooi). Dti is echt Zwitserland¡ Enfin als je er 2000 meter bij optelt, de choatische bebouwing wegknipt, de struiken snoeit en paarse koeitjes op de weiden zet: zjuust hetzelfde dus;) Huarez is een stadje dat tussen de cordillera negra (zwarte bergketen, geen sneeuw) en de cordillera blanca (witte bergketen, jaja zeer goed geraden, een bank vooruit en een kus van de juf, bergen met wel sneeuw) ligt op een luttele 3200m. Easy dachten we, laten we een dagje met een gidse (ook lindisima vond arneke) een tochtje maken naar een meertje en een watervalletje... Na (zucht,puf kreun) honderd meter klimmen dood-op, maar (puf,zucht,kreun) nie opgeven, blijven gaan, nie pleuje (kreun,zucht,puf), laten zien dat die belgskes nog altijd de dappersten van alle volkeren zijn, en de Jorge (colombiaan die mee was met ons, very gay but also very in denial) maar tetteren en gestjes maken... maar menskes, wat kregen we als beloning bij de afdaling¡ prachtige ongeschonden- door- milkakoeien-gletsjerbergen (6700 m). Op de weiden de echte andeaantjes, je weet wel, die van op de fotookes met pofferige rokjes (in flashy kleurtjes, ons groene vestjes matchen perfect) en een hoedje op hun voorhoofd. En geen toerist in de omgeving (ah, ja, wie is er zo onozel zichzelf een soroche (hoogteziekte) aan te doen? hm, wij dus).

Allez, wij dachten onszelf daarna maar eens goed te verwennen met een pizzaatje a la peruana en een Cristal pintje (neeje, niet van alken, wel van trujillo). Arneke zat al in volledige extase van zijn pizzatje met zijn benen op en neer te wippen. Allee dat dacht ik maar (na grondige inspectie van de reislijdster bleek van niet), want ook ons tafeltje en de planten rondom begonnen uit sympathie mee te wippen. Hm, toch niet normaal, de vloer begon ook eigenaardig te trillen (Arneke bleef rustig verder eten, ge kent hem he, als hij aant eten is hij vol-le-dig gefocust). Liesje toch maar naar buiten, en niet als enige, toch een veiliger gevoel dan in een gebouw zitten (Arne nog steeds onverstoord zijn pizzaatje verorberend). Iedereen buiten aan het bellen en angstig rondkijkend, maar twas van korte duur want na twee minuutjes (Arne nog steeds als enige binnen) nam de trilling in amplitudo af en konden we weer ademhalen (iedereen zag ondertussen al blauw), en Arne zijn pizzaatje was ten-minste niet koud geworden;) Ah¡ Hombres¡

Et voila, nu zitten we in de luchthaven van Lima na ons nachtbusje (die busjes zijn de ideale gelegenheid om filmkes te kijken, ik begin zowaar meer de spaanse ondertitteling te lezen dan naar het engels te luisteren, dus toch nog vorderingen op spaans vlak¡hehe) wachtende op onze vuelo naar arequipa...

Volgende keer dus Diarios del avion...

Oh ja, juist in de krant gelezen dat de aardbeving 7.9 op de schaal van richter was en in zijn epicentrum toch voor veel miserie heeft gezorgd...

Peru- Tercer dia

2007-08-12T17:34:00.000+02:00

Buenas dias, chicos,

Yep, we zijn in het land van de incaantjes geraakt zonder kleerscheuren. Vlotjes (euhum, alles is relatief natuurlijk) na een stuk of vijf controles van paspoort, rugzakken, jassen en bijna onderbroekinhoud toch nog binnengelaten. Oef¡

Arneke, ocharm da jongske, heeft een beetje teveel meegewiebeld op zijn paardje (gelijk nen echte caballero) en zijn hoogdorsale wervelzuil zit vo-le-dig geblokkeerd. Het excuus om ons eens te smijten in de luxe en nekeer een hotelleke met een zwembad aan het zeetje te verschaffen. Ff niet denken aan de centjes (allee, in zuidañerikaanse termen natuurlijk), dat valt toch op te lossen met ene pennetrek (hehe, visa)¡ Place to be, Mancora, een mini ´vissers´dorpje aan de cote-dázur van peru. Rijke peruanen komen er in het zonnetje liggen om net nog iets bruiner te worden dan ze al zijn. Dat staat echt poshy¡ Een tegenvaller voor Arne, voor hem zijn ecuadoriaanse vrouwen veel knapper¡ Sjans voor hem dat hij een langbenige, D-cuppige (in her dreams) belgische brunnette mee heeft genomen.
Enfin, na een dagje luilekkeren in mancora zijn we doorgereisd naar Puira van waaruit we vandaag een lang busje naar Trujillo nemen. We wouden een sofa-cama (eentje waar je in kan slapen snachts) deze nacht maar die zaten allemaal vol dus dan maar weer een dagbusje. Peruanen lijken meer kaas gegeten te hebben van effectieve systemen, alles is hier beter gestruktureerd en georganiseerd dan in ecuador. Geen openbare marktjes meer op de bus, echte winkels waar je ietwat modieuzere kleren kan kopen, supermarkten die op westerse supermarkten lijken, allee luxedingen waar we na een ontwenningskuur in ecuador eigenlijk helemaal geen nood meer aan hebben.
Behalve aan 1 ding dan natuurlijk; Chocolade¡ Jaja, we hebben in een groezelig winkeltje in Cuenca een paar potten NUTELLA gevonden. Jaja, je leest het goed; NUTELLA, de echte jong. Direkt heel de voorraad van dat winkeltje geplunderd... Mensen, de eerste aanraking van mijn smaakpapillen met het goddelijke mengsel was een waar culinair orgasme¡ Nu eten we elke morgen nutella bij ons toostjes (rare mensen die europeanen). Maravillosa...

Schattbollekes thuis en in de rest van de wereld, kga mijn rugzakske verder klaarmaken en zien waar ik al die pottekes nutella moet steken.

Hasta luego,

Liezebies

O ja, Elke, Ik heb je bergschoenen niet mee, ergens in de garage ligt nog een extra paar bergschoenen van mij (miskoop), hehe¡
Vokkie, alles goed met je knietjes? Arneke mist je enorm.

Ecuador - El ultimo dia

2007-08-09T17:29:00.000+02:00

!hola chicos¡

Eindelijk aan een degelijk scherm¡
Hehe, waar zat ik? Oh ja, in de Galapagos met de Military Police (Sir, yes sir) gids. Nadat de zeeziekte zas weggeëbt (letterlijk en figuurlijk) konden we wat meer genieten van de natuur en het SUPERlekkere eten die de kok ons voorschotelde. Zalige ceviche (een soort koude vissoep), pollo (kip) in al zijn vormen, palmito, avocado (die zijn zalig hier), chubarasco (veel kruidig klaargemaakte rijst met ei en kip), tomaten (superrijp en vol van zonnetje) en ga zo maar door... Om je vingers van af te likken.
En dan de beestjes op de eilanden, zo puur en zonder schrik voor de jagende (allee, in ons geval voooral fototrekkend) mens. Albatrossen die elkaar staan te verleiden, boobies die rustig op hun eitjes zitten broeden, havikken die bijna op je schouder komen zitten, pinguins die over de rotsen waggelen, haaien die je op je dooiste gemak achterna zwemt, reuze manta roggen (5 meter lang) die op de bodem van de pacific zweven (of is het fladderen), en zeeleeuwen en zeeleeuwen (lobo del mar) en zeeleeuwen.. die je zoentjes komen geven als je ernaast zwemt of met je zwemvliezen komen spelen... geen wonder dat de charles (darwin) hier zijn gerief gevonden heeft, hij vondt het hier gewoon even ontspannend en puur-natuur dan ons, de snoodaard.
s Avonds op de boot nakaarten met de ozzies of gewoon luisteren naar de oneindige verhalen van de fellowtravellers, vooral den Jon (100% engels) die al zijn drank en eet orgiën op een droge (I love Brittish humor) manier uitspreidde: Al eens een 007-paarty gehad? Samentroepen met a bunch of friends en een 007 film opzetten, elke keer als je het woord bond of 007 hoort een flinke scheut lager binnenspelen en james was nog nooit zooooooo knap...

Ondertussen zijn ze al in Cuenca geraakt: Maar hoe¡ menskes, we zijn eerst Baños gepasseerd, een superleuk kuuroord waar alle Ecuadorianen komen baden en... feesten natuurlijk: En aangezien ze zoveelmogelijk proberen cultuur opsnuiven moest dat laatste zeker geprogrammeerd worden, hehe. Overdag een hobbelend paardrijtochtje gedaan in de bergen. Q bonito¡ Juist gelijk Zwitserland maar helemaal anders¡ Areneke zijn paardje ging natuurlijk direkt in galop en tmijne daarachter. wohow, ff schrik voor gebroken pelvisjes maar whatever, het snelheidsduivelinneke in mij vond het super¡ Onze fellowtravellers waren Jackie en Jason, jaja je hoort het al, Amerikanen, maar nee zunne zo wouden ze niet genoemd worden, ze waren key-westers (eilandje bij Florida) en niet echt blij geassocieerd te worden met big fat americans. Allee dan, wij savonds mee gaan eten (fondu bourgignon zeg, in ecuador, stel je voor) en een pintje gaan drinken, allee meer dan een pintje... hehe, gisteren dus met een seriueze hangover in het busje naar Cuenca (8 uur). Die bussen hier zijn toch een belevenis op zich, rijdende markten waar alles wordt verkocht. Eenvoudige format, je stapt gewoon op de bus en verkoopt je gerief en de volgende halte stap je gewoon af, als dat geen idee is voor het zelfstandig ondernemerschap van de toekomst¡ Arneke begon zich wel enorm te enerveren toen er een ventje luid begon te verkondigen dat zijn natuurpillekes die hij verkocht darm en maagklachten konde genezen, jongens, kheb hem echt moeten tegenhouden of hij zou interpelleren met dat ventje,hehe. In het spaans dan nog¡ Nie echt gemakkelijk dat spaans, alleen ñet kindjes (die spreken eenvoudige taal) en met mensen die heel traag spreken lukt het wel met veel nadenken (pues¡) zo van dju is dit wel in de juiste tijd en zo maar als je ziet hoe andere toeristen het doen (meer met handen en voeten dan met woorden) dan doen we het gewoon schitterend met ons hakkelspaans.

Gisteren eindelijk aangekomen in Cuenca: als je ooit naar ecuador gaat, overtuig (met veel woordkracht) de piloot om gewoon naar cuenca te vliegen en Quito over te slagen¡ Schattige koloniale kerkske waarin het net kerstmis is en ook altijd mis is natuurlijk, andeaantjes met pofrokjes en hoedjes die op hun voorhoofd liggen en natuurlijk ook de andere ecuadoriaantjes, die er allemaal westers willen uitzien.
Nu gaan we ons neig difrutaren op de laatste dag in Ecuador want morgen weer de bus op richting Peru...

Besito de Liezebies en Arneke natuurlijk

Ecuador - dag 13

2007-08-06T00:12:00.000+02:00

Hel lo how

Ik zit weer aan één van die toetsenborden waar alle toetsen iets anders weergeven dan wat erop staat dus disculpa de nuevo voor de inexpressiviteit.
Net nu we dachten een vol mondje spaans te kunnen meebrabbelen met de bevolking is er even een kleine engelstalige onderbreking geweest, na een weekje galapagos met een canadese, twee USers, een australische, twee zwitsers, een nieuwzeelandse en twee rasechte engelsen zijn we weer helemaal ontspaanst. maar, dont worry, met ons engels is nu alles quiet all right.
op het vliegtuig van quito naar de galapagos was het wel ff adem inhouden, een echt buske vol noisy americans. dju, dachten we, als we daar mee op de boot moeten zitten een hele week...
lucky dus, want ook het gedacht dat we de enige backpackers zouden zijn zonk tot op de bodem van de pacific. twaren stuk voor stuk backpackers waarvan sommigen al een half of een heel jaar onderweg waren. supermeevaller dus. ook het schip (zolang het stil lag toch) was knap, lekker eten, toffe crew... tot het begon te navigeren natuurlijk. klotsklots met veel van dat laatste zonder de l als gevolg. mi se ra bel gevoel, zeeziek zijn, met in gedachte dat het nog wel een uurke of vijf ging doorgaan snachts, in het freezing opspetterende water vooraan het schip (gelukkig lag daar niet alleen). maar hoe miserabel ik en mijn spaans ook waren op dat moment nog een tof babbelke gehad met el capitan, de william, ne beer van ne kerel maar superagradable, die de truuk van de afleidingstherapie (jaaaaren ervaring met onwetende toeristjes) toepaste met een tijdelijk milderend effekt. maar dan he, om zes uur de wakeupcall van onze vietnamveteraan nu zijnde gids. nen echte military police man, hoger in graad van kommanderen kon niet. we zijn nu dus klaar om naar irak te vertrekken, zooo goed getraind zijn we... sjans dat hij e norm veel wist over wildlife op de galapagos, we kennen nu alle birds die er op de eilandjes zijn bij engelse naam (ooit al een boobie gezien met blauwe pantoffeltjes) en zelfs onder water vanalderhande leutige beestjes gezien en vlug vlug acherna gedoken (shark!). en mettertijd echte zeemansbenen gekregen waardoor ik nu weer zit te zwalpen achter de komputer. zo landziek als wat. dus nu ff pauze en morgen schrijf ik verder als we in banos zijn...

kuzzeke van liezebies

Ecuador - dag 5

2007-07-28T22:57:00.000+02:00

hola chicos

kzit weeral aan een non-vraagteken-en uitroeptekentoetsenbord,lo siento por eso.
hehe, ze zijn er geraakt zeg! 5000 m tegen de cotopaxi op gekropen. zweten, amai, arne moest nadien in de refuge nog een uurke nadampen bij een lekker bordje rijst met kippebil! maar ze hebben het geweten ginder op de hoogste vuurspuwer van de wereld, arne was het eerst beneden op de mountainbike (spreek uit als mojntenbaajk, hehe( bijna recht de laguna in maar jammer genoeg was het water veel te diep...
voor mij lag de beloning niet in de laguna maar in een lekker stukje tarte chocolate in de jeugdherberg aangekomen. want het is afkikken zu jong, van die lekker chocolate in belgie. hier kennen ze niets van chocolade maken maar, zoals ze in elke land in midden en zuidamerika zeggen, de cacaoboon komt uit ecuador (we gaan het dus nog 4 keer mogen horen(.
vandaag dus hobbeldesobbel het busje terug naar quito genomen want morgen gaan we (jeuj jeuj( naar de galapagoseilanden. op de busjes kom je alles tegen, oud jong middenoudjong kippen kippen en kippen, dat laatste is ook het favoriete menuonderdeel en veel restaurantjes zijn gespecialiseerd in gebraden kip en vooral kippebillen met veel been (ocharme arne, net iets wat hij niet eet(. en,tjok tjok, die busjes door alle putten en gaten in de weg (zelfs de panamericana(,in het begin met mijn oogskes toe ( zoals ik naar een horrorfilm kijk( want ,mensen, ze rijden hier superLOCO (echt lijk zottekes(, maar ook dat went zunne, ik kan nu al rustig een boekske lezen op den bus.
morgen dus naar de galapagoseilanden, veel beestjes kijken, beetje snorkelen, eilandjes bezoeken, eten drinken en eten en o ja, ook een beetje (klotsklots( slapen natuurlijk. we hebben hier in quito een superbrolsupergoedkoop verrekijkerke gekocht om naar de grote tortuga (schildpadden( te kijken. tschijnt dat schildpadden (omdat ze zo oud zijn zegt arne> plus zestigers, uw mening gevraagd...( niet houden van sex. dus om toch ons goed hart te tonen en de natuur een steuntje te geven heeft arne al zijn staaltjes viagra mee om de populatie reuzeschildpadden weer op peil te brengen. meer nieuws binnen een jaartje in 'el commercio' en in 'het laatste nieuws' natuurlijk...

chicos, veremos la semana proxima? zien ze elkaar volgende week?

zelfde site, ander uur

chao

liezebies

Ecuador - dag 4

2007-07-28T01:43:00.000+02:00

Hey,

Vannacht van de rust genoten in PapaGayo, een hostel in de buurt van Machachi. Het reizen naar hier vanuit Quito was voor Liesje wel een kleine cultuur shock. Arm en rijk, allemaal in de bus. De boer met zijn kippen, de andere met een soort kleine aardappelen, en toch ook hier en daar een rijkere Ecuadoriaan in maatpak. We namen allereerst een taxi vanuit de "Auberge Inn", persten een tweetal dollar of van de vraagprijs, en toch was de taxi chauffeur zo vriendelijk om in wilde rijstijl te laveren rond een bus die net vertrokken was vanuit de bus terminal, al toeterend, flikkerend met de lichten en tevens nog in staat om zijn hand nog eens door het open raampje te steken. Het was inderdaad onze bus richting Machachi, gelukkig want in de rapte geen tijd om dit te controleren. Dan het betalen. Super toch. Je zegt gewoon aan de bijzitter, anex controleur, waar je naar toe wil en hij laat je door. Het betalen doe je tijdens de rit op een lang recht stuk (gemakkelijker voor hem om zich voort te bewegen). We werden gedropt in een onooglijk plaatsje op een kilometer van Machachi en ons toekomstig hostel, maar dat wisten we toen nog niet... Geen bus, geen taxi, en daar stonden we dan met ons veel te zwaar gepakte rugzak. In eens stopte in grote snelheid een witte pickup truck: ¿Adonde vais? Ja of nee, was toen ons gedacht, maar daar verkommeren langs de weg was ook geen optie. Toch maar mee gegaan. Nee, we zijn niet beroofd of aangerand. De drukke gevaarlijke stad lag inderdaad ver achter ons. Alleen eem beetje onderhandelen over de prijs, en hup, we werden netjes afgezet aan ons hostel: PapaGayo. Eerder een grote "range" en doorgangsstation voor de bergbeklimmers, fietsers en dergelijke van en naar de Cotopaxi. Het hostel zelf ligt al op 3200m, Pff. Koud 's nachts, maar zeer goed geslapen na een sober maal verrijkt met een lekker glas vino tinto de chili : Gato Negro, mmm.
De volgende ochtend genoten we van een lokale interpretatie van French Toast en van de zon. Vervolgens was het wachten op onze gids en vier companen voor de beklimming (inderdaad met jeep) van de Cotopaxi. Mountainbikes werden op het dak bevestigd voor de afdaling.
Tijdens de rit hebben we zon, wind, regen en sneeuw gehad. De laatste vierhonderd meter stijgen hebben we te voet afgelegd, helemaal naar de Gletsjer. Fantastisch zicht, maar zeer vermoeiend. Hoe dan ook, wie kan zeggen een vijduizender te hebben "beklommen". Nadien afdalen naar 4500 voor een verkwikkende Almuerza (kip aan't been :-p) gevolgd door een halsbrekende afdaling met de Mountainbikes naar de Laguna Limpiopungo, ondertussen genietend van het uitzicht, waarbij de piek van de Cotopaxi dan weer wel en dan weer niet verscholen lag in de wolken. Terug in de jeep naar PapaGayo om aldaar te genieten van een lekker stukje chocolade taart en warme chocomelk. Afscheid genomen van onze nieuwe vriendjes (Marie, Mark-Andre, Enrique en Yolanda) en een fooi voor onze gids Sergio.
Oef. t'Zit erop. Seffens de overschot van onze fles wijn van gisteren soldaat maken, en genieten van een welverdiende nachtrust op 3200m. Morgen terug naar Quito en de dag nadien naar de Galápagos eilanden. De volgende week zullen we dus niet kunnen mailen of schrijven op onze weblog.

Hasta luegos chicos.
Arne

Ecuador - dag 3

2007-07-26T16:01:00.000+02:00

hola chicos!

sorry zun, de knop van het uitroepteken en het vraagteken is kapot, vandaar het gebrek aan expressie in dit verslagje. waarschijnlijk het laatste verslagje voor drie dagen want vandaag vertrekken we naar de cotopaxi. jeuj. een vulkaantje van 5800m hoog, de reus van de andes. mijn fantastische plan was hem te beklimmen, zomaar ff tussendoor, maar jammergenoeg lijkt met twee daagjes acclimatiseren en vreselijk stormachtige winden op de berg in dit seizoen mijn planneke boembaf in het water te vallen. maar niet getreurd, dan gaan we [tot groot jolijt van arne] ons in een jeepke maar boven laten brengen en van 4500m tot 4800m een klein stukske te voet doen en natuurlijk dan veel fotokes trekken want he lo how, afgezien da wij hebben. en tons afgepeigerd van het naar boven kruipen nog een fotoke in de refuge.
enfin, dat is nog toekomstmuziek, nu zitten ze in een jeugdherberg in quito, een superleuk met alles in, nadat het donker is moet je geen stap meer op straat zetten. superfacil.
gisteren naar het midden van de aarde geweest [mitad del mundo], leutig chaotisch op de bus tussen alle ecuadorianen in. weeral beseft dat ecuador het land is voor de vanhaeckes. allemaal kleine mensen met kleine beentjes. ik smeer nu elke dag een hele pot zelfbruinende creme en ik val helemaal niet op. ecuadoriaantjes zijn enorm behulpzaam maar zo enorm chaotisch [which I like] dat als je iets vraagt sturen ze je naar alle kanten tegelijk. hier is echt dringend nood aan psychomotorische therapie teneinde hun ruimtelijke orientatie te optimaliseren... hehe

alleekes tot binnen enkele dagen na ons uitputtende cotopaxiavontuur.

kuzzeke,

liezebies

Ecuador - dag 2

2007-07-25T16:09:00.000+02:00

¡hola chicos!
jaha, ons liezebies recht uit ecuador live on the internet. gelieve al mijn vuil taalgebruik met een kilootje zout te nemen, tzal wel an de diamox liggen of aan de hoogte natuurlijk...
crazy vluchtje gehad zeg¡ van brussel naar madrid een bendeke we-gaan-naar -benidorm-met-de-conge achter ons die met een volume van hier tot in alaska tijdig lieten weten dat ze moesten 'schijten' en bij het opstijgen me de daver op het lijf joegen met hun 'euh, djij valt stjille' of ' de stoart breekt oaf'. hm, niet echt de commentaar die iemand met vliegangst kan gebruiken: de vlucht naar quito wa super¡ een knap stewardeske, een stevig vliegtuigske, ne goeie piloot die de turbulentiezones wist te ontwijken en veeeel beenruimte (een plaatske aan de salida, hehe): pure luxe dus: zelfs zo'n luxe dat ik op 't einde geen goesting had om uit het vliegtuig te stappen ( of was het de schrik voor die bazooka's¿)
maar nee zunne, geen bazooka's, wel veel blauw en groen mannekes met FN Minimi-rifles en een leuk hotelleke met koud water¡
een lekker ecuadoriaans burgerke gegeten en volledig gecrashed, zalig.
na een lekker continental ontbijtje de straat op, geld afhalen en dan richtig South American Explorers clubhouse: een huis vol boeken, informatie, kaarten.. een stukske US in ecuador inclusief de popcorn en koffie-mugs (yeah). vree veel kortingen where ever you go,go South american explorers... vrijdag zelfs een chiva-party; een feestje op een bus die door de stad rijdt.
wij verder langs het madammeke van de galapagos-reis en jawel,heb je ooit, ze sprak engels¡¡ dan naar het oude stadje gekropen ( jep weeral de hoogte en den diamox), een coloniaal huizeke van een drukker bezocht (Casa San Lucas), de Plaza Grande ( de Indépendencia), een koffieke gedronken en ondertussen 'el comercio' gelezen: jaja, de vino heeft de rit gewonnen (een kwartje van een krantblad), engeland loopt onder water... en dat allemaal int spaans. ons spaans lukt beetje bij beetje beter, we leven niet alleen in tegenwoordige tijd maar ook al in de pasado simple (tanx mieke), hoewel in het begin het er met veel horten en stoten uitkwam bij mij en arneke toen maar de beslissing nam om het spaans roer over te nemen van mij. hehe, met evenveel turbulentie natuurlijk...
alles is hier supergoedkoop, maar mannekes, hoe vlug we daar gewend aan raken¡ nu vinden we een etentje van 8 euro "all in" al duur. schaam op mij¡
allee mannekes, me voy want arneke ligt hier al te slapen op een computerscherm (hij is toch schattig)
kuzzeke aan iedereen en
chao
liezebies

Ecuador - dag 1

2007-07-24T16:41:00.000+02:00

Onze eerst ochtend in Ecuador en Quito. Nog wat wennen aan het spaañse "qwerty" klavier, waardoor ik mij nu al afvraag waar ik aan ben begonnen met deze blog. Zal een beetje meer tijd vragen dan gepland, maar allez. We zijn hier alleszins perfect ontvangen.
Onze vlucht van Brussel naar Madrid vertoonde veel turbulentie, maar die van Madrid naar Quito verliep als een droom. Liesje vergat zelfs haar vliegangst voor een poos. Tot de landing werd ingezet dan toch. Ondanks onze angstige voorgevoelens, werden we niet omringd met bazooka's bij het verlaten van de luchthaven, en ook de taxi chauffeur was ter goeder trouw en overviel ons niet bij het uitladen. Nu, hij kon niet anders want ons hotelletje hier : "Mansion Real", bevindt zich tegenover het hoofdkwartier van de "Policia Nacional Seguridad Turista". Een van deze blue collar workers zagen we gisteren zijn officieel camouflage pakje inclusief wapen doodleuk uitpakken tegenover ons hotel. Je slaapt hier dus wel gerust. Stilletjes aan beginnen we de lokale bevolking niet meer te zien als potentiële dieven en moordenaars zoals ons in de thuishaven soms werd opgedrongen. Op onze hoede zullen we natuurlijk altijd wel blijven.
Vandaag gaan we het rustig aandoen. Beetje acclimatiseren aan de hoogte (2800m) en proberen de Diamox snel af te bouwen. Ik word er duizelig van en krijg tintelingen in de vingers. Ook je smaak lijkt enkele uren na inname anders te zijn. Vreemd om dit alles nu te ondergaan nadat ik 4 maanden op de Reis-raadpleging andere mensen dit product opdrong...
Seffens, wat Euro's wisselen en een goedkoop horloge kopen voor mij. Ja en inderdaad, onze Europese GSM's werken hier niet, dedju.

Saludo en tot binnenkort.

Thuis

2007-07-22T09:57:00.001+02:00

Dag beste familie en vrienden,

We zijn nu D-day minus 1. Beetje zenuwachtig en toch vol verwachting. Alles nog maar eens goed controleren. Luisteren naar adviezen; foto's nemen van je paspoort, je vaccinatie boekje, je bankkaarten, foto van je rugzak (als referentie wanneer hij gestolen wordt), foto van Liesje (tja, ze zou een keer kunnen verdwalen), foto van Arne (die ook), 'ga niet 's avonds op straat', ' hou je rijkdom voor jou en steek ze de ogen niet uit', 'vertrouw niemand', ...
Pff, soms zou je vergeten dat je voor je plezier gaat.
Ons eerste stekkie: Mansion real, calles Vicente. En dit voor twee dagen. Twee dagen jetlag.
Daarna nog twee dagen vooraleer te vertrekken naar de Galápagos Islands.

Ga nu nog maar wat opruimen, inpakken, controleren, opruimen, inpakken, controleren, ...
Nee, ik ben niet nerveus.

Arne